TDNDGP FORSAL

Wożenie ze sobą gotówki wiąże się z ryzykiem jej utraty, np. kradzieży. Bezpieczniejszym sposobem jest używanie karty. Za granicą można użyć karty do zwykłego konta złotowego, z tym wiąże się jednak konieczność zapłacenia za przewalutowanie (bywa, że podwójne – z waluty danego kraju na walutę używaną przez organizację kartową, a dopiero potem na złote). Sposobem na ograniczenie kosztów jest wykorzystanie karty do konta walutowego. Tu oferta banków jest dość zróżnicowana, jednak należy być przygotowanym, że karty są zwykle wydawane tylko do kont w najbardziej popularnych walutach, co spowoduje, że korzystanie z takiego plastiku w krajach egzotycznych nie będzie specjalnie tańsze.

Przyzwyczailiśmy się, że główny wpływ na notowania walut mają oczekiwania co do decyzji banków centralnych. Teraz jest jeszcze jeden istotny czynnik: referendum w sprawie wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii.

Sprzedaż euro, dolarów czy kun kwitnie, a konkurencja na rynku kantorowym jest coraz ostrzejsza. To pomaga obniżać spread, jaki muszą płacić klienci. W ubiegłym roku tradycyjne kantory skupiły waluty za prawie 108 mld zł, o 9 proc. więcej niż rok wcześniej. Sprzedaż walut wyniosła 67,5 mld zł i była o ponad 14 proc. większa niż rok wcześniej – wynika z danych NBP.

- Rozmawiamy bardzo otwarcie ze wszystkimi klientami i tłumaczymy im nasze stanowisko. Mówimy wprost: przestajemy sponsorować dużych klientów, duże zachodnie korporacje, banki, telekomy, ubezpieczycieli. I mówimy, że albo zapłacą dziewięćdziesiąt kilka groszy, bo to naszym zdaniem rozsądna cena, utrzymując kontrofertę dla poczty, albo od stycznia zapłacą 2 zł, przy dobrych wiatrach 1,8 zł. Dla dużych graczy oznacza to wzrost kosztów o 15 mln złotych rocznie. Teraz każdy z nich musi więc sobie odpowiedzieć na pytanie, czy chce dziś zapłacić kilka mln złotych więcej i zachować dywersyfikację czy za pół roku zapłacić 15 mln więcej - informuje Rafał Brzoska, szef Grupy Integer.pl, do której należy InPost

Rafał Brzoska obiecał, że oplecie świat siecią paczkomatów. Kto w to uwierzył, mógł stracić ponad 80 proc. ulokowanych pieniędzy

Chociaż Rada Polityki Pieniężnej od dłuższego czasu nie zmieniała wysokości stóp procentowych, to te rynkowe idą w górę. Jednomiesięczny WIBOR – stopa, po której banki pożyczają sobie pieniądze na miesiąc – jeszcze pod koniec kwietnia wynosiła 1,56 proc. W piątek było to już 1,64 proc. W mniejszym stopniu, ale także w górę idą inne stawki. Przykładowo WIBOR trzymiesięczny, wykorzystywany najczęściej jako podstawa do obliczania oprocentowania kredytów dla firm i hipotek, wynosił w piątek 1,7 proc.

Giełdy w dół. Obawy, że w czwartkowym referendum Brytyjczycy zdecydują o wyjściu swojego kraju z Unii Europejskiej, przyczyniły się do spadków na giełdach w minionym tygodniu. Największa przecena miała miejsce w Japonii. Indeks tokijskiej giełdy Nikkei stracił w ciągu pięciu dni 6 proc. To efekt umacniania się jena, który uważany jest w obecnej sytuacji za jedną z bezpiecznych przystani – sposobów na uniknięcie ewentualnych zawirowań po brytyjskim plebiscycie.

To było tak. Trzy dni temu chciałem zainwestować w akcje bardzo interesującej spółki. Miała w nazwie słowa: bio, gen i laser, więc potencjał wzrostowy oceniłem na 180 proc. Statystycznie wychodzi 60 proc. za każdy z elementów nazwy. Gdyby w nazwie miała games, wówczas potencjał wyniósłby 210 proc.

Stopy w USA bez zmian. Federalny Komitet Otwartego Rynku (FOMC) nie zmienił stóp procentowych w Stanach Zjednoczonych. Główna stopa nadal ma być utrzymywana w przedziale 0,25–0,5 proc. Opublikowane po posiedzeniu FOMC przewidywania jego członków co do wysokości stóp procentowych okazały się mniej „jastrzębie” niż poprzednie (głównej stopy powyżej 1 proc. spodziewa się dwóch spośród 17 członków FOMC, w marcu mówiło o tym siedem osób).

Jeśli opierać się nie na badaniach opinii publicznej, lecz na przewidywaniach popartych zaangażowaniem kapitału, okazuje się, że obawy przed wyjściem Wlk. Brytanii z UE są przesadzone.