pracownicze programy emerytalne

Zapowiedź publikacji projektu ustawy o Pracowniczych Planach Kapitałowych zwiększyła zainteresowanie programami emerytalnymi.

Pracownicze Plany Kapitałowe uzupełnią emerytury z systemu publicznego i będą wspierać gospodarkę, nie są jednak remedium na wszelkie kłopoty polskiego systemu emerytalnego – to konkluzja debaty w DGP

W tygodniku Kadry i Płace 28 września 2017 r. ukazał się tekst dra Marcina Wojewódki pod tytułem „Czy akwizycja w ramach PPK powinna zostać zakazana?”. W artykule tym przedstawiono problem dotyczący akwizycji związanej z planowanym wprowadzeniem nowej, jak określono semiobligatoryjnej dla pracowników, formy dodatkowego oszczędzania na starość, czyli pracowniczych planów kapitałowych (PPK).

Wprowadzenie pracowniczych programów kapitałowych (PPK), będących elementem III filara w systemie emerytalnym, może nastąpić od 2019 roku - mówił we wtorek wicepremier, minister rozwoju i finansów Mateusz Morawiecki. Dodał, że może to wprowadzić na rynek dodatkowych kilkanaście miliardów złotych.

Ustawa o pracowniczych planach kapitałowych może wejść w życie formalnie od 1 lipca 2018 r.

PPK to pracowniczy plan kapitałowy – nowy obowiązkowy system gromadzenia oszczędności emerytalnych obciążający pracodawców i pracowników. W praktyce PPK mają zastąpić mało popularne, ale całkowicie dobrowolne pracownicze programy emerytalne (PPE). Podobnie jak i one PPK mają być grupową formą gromadzenia oszczędności związaną z zakładem pracy, ale w odróżnieniu od nich ich rola w ramach III filaru emerytalnego ma być dużo większa (a to m.in. dzięki ich obligatoryjności).

Dopłaty z państwowej kasy to najważniejsze zachęty do oszczędzania w pracowniczych planach kapitałowych przewidziane w projekcie zmian emerytalnych. Ale będą też podatkowe motywatory.

Począwszy od 1998 r., wprowadzono w Polsce trzy różne produkty, które miały stworzyć podstawy prawne do dodatkowego oszczędzania na emeryturę. To pracownicze programy emerytalne (PPE), indywidualne konta emerytalne (IKE) i indywidualne konta zabezpieczenia emerytalnego (IKZE). Na podstawie danych gromadzonych przez Komisję Nadzoru Finansowego można wskazać dwa parametry opisujące popularność poszczególnych form.

Emerytura z ZUS to niejedyny sposób na zapewnienie sobie godnej jesieni życia. Sposobem na zgromadzenie emerytalnych oszczędności są także pracownicze programy emerytalne. Nie są one popularne, choć pozwalają na regularne odkładanie i pomnażanie kapitału.

Starzenie się społeczeństwa powoduje, że publiczne systemy emerytalne nie będą już w   stanie zapewnić osobom starszym adekwatnych do ich potrzeb finansowych świadczeń. Oznacza to, że nie będą oni w   stanie utrzymać konsumpcji na poziomie przynajmniej zbliżonym do tego, jaki mieli w   okresie aktywności zawodowej. Stopa zastąpienia wyniesie w Polsce za 30 lat co najwyżej 40 proc., a są też projekcje na poziomie 30 proc. Mówiąc wprost – obecnemu pokoleniu pracującemu grozi ubóstwo na starość.

Pracownicze programy emerytalne (PPE) funkcjonujące w Polsce zbliżają się do wieku maturalnego. Niestety, jeśli sukces mierzyć liczbą programów, a przede wszystkim ich uczestników lub wartością zgromadzonych tam aktywów, trudno liczyć na szóstkę na maturze. Czas więc na konkretne działania. Takie, które pozwolą na faktyczne rozpowszechnienie PPE, a co za tym idzie zauważalny rozwój dodatkowego zabezpieczenia emerytalnego Polaków. Jest to głos w dyskusji zainicjowanej przez wicepremiera Mateusza Morawieckiego w zaprezentowanym Planie na rzecz odpowiedzialnego rozwoju.