poezja

Polska poezja nie byłaby tym samym, gdyby nie bezkompromisowe spojrzenie Herberta. Dokonywał nieustannego rozrachunku z rzeczywistością kształtowaną przez historię – i to z historią musi się często mierzyć podmiot liryczny w utworach Herberta.

Człowiek jest ludzki w ludzkich warunkach – pisał w swojej najsłynniejszej książce „Inny świat. Zapiski sowieckie” Herling-Grudziński. Pisarz, dziennikarz, więzień sowieckich łagrów. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej emigracji.

Gdyby trzeba było wytłumaczyć przedstawicielom pozaziemskiej cywilizacji, czym jest ten dziwaczny kraj nad Wisłą i jego specyficzni mieszkańcy, wystarczyłoby dać im do posłuchania Jacka Kaczmarskiego, dorzucając kilka jego powieści. Bo żeby o czymś opowiedzieć, najpierw trzeba to zrozumieć, a Kaczmarski rozumiał Polskę jak mało kto. Inna sprawa, że Polska nie zawsze rozumiała jego. Na przykład, gdy po wybuchu stanu wojennego – zamiast widnieć dumnie na indeksie bez możliwości występowania albo siedzieć w „internacie” – został na emigracji we Francji.