mapy potrzeb zdrowotnych

Mapy potrzeb zdrowotnych, stworzone w celu monitorowaniu systemu ochrony zdrowia zawierają szereg nierzetelnych, a często także nieaktualnych danych z lat 2012 – 2013; z tego powodu w ograniczonym zakresie służą kreowaniu polityki zdrowotnej w Polsce - informuje NIK.

Ministerstwo już po raz trzeci publikuje mapy potrzeb zdrowotnych. Dane nie napawają optymizmem.

Jak się diagnozować, to w Lubuskiem, bo ma najlepiej wyposażone oddziały. Wielkopolskie jest na szarym końcu. Tak wynika z opublikowanych właśnie map potrzeb zdrowotnych. Przy czym dokumenty te w pierwszej kolejności mają uporządkować inwestycje w ochronie zdrowia. Zażądała ich od nas UE, ale przydadzą się też resortowi zdrowia, NFZ i właścicielom szpitali w planowaniu wydatków.

Mapy potrzeb zdrowotnych to za mało, by dobrze podzielić unijne fundusze. Ministerstwo Zdrowia ma gotowe nowe, bardziej precyzyjne narzędzie biorące pod uwagę m.in. już realizowane projekty. IOWISZ to skrót od „Instrument Oceny Wniosków Inwestycyjnych w Sektorze Zdrowia”. Niemal nikt o nim nie słyszał, ale to się wkrótce zmieni. Ponieważ to z jego wykorzystaniem przyznawane będą miliardy złotych dofinansowania zdrowotnych inwestycji.

Czy można podejmować decyzje dotyczące kilkudziesięciu miliardów złotych rocznie bez szczegółowej wiedzy, gdzie są najpilniej potrzebne? Niestety można. W ochronie zdrowia dzieje się tak od lat.

Znowelizowana w połowie ubiegłego roku ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej wprowadziła konieczność sporządzania map potrzeb zdrowotnych, które następnie będą uwzględniane przy kontraktowaniu świadczeń przez NFZ. Jednym z głównych celów wprowadzenia map jest określenie najważniejszych celów polityki zdrowotnej w oparciu o stan zdrowia społeczeństwa oraz dostarczenie szpitalom informacji, w jakie obszary warto zainwestować środki.