Jacek Wakar

Nie udała się Wojciechowi Kościelniakowi próba wyjścia poza musicalową konwencję. Podczas „Czyż nie dobija się koni?” w gdańskim Teatrze Wybrzeże zmęczenie bohaterów i aktorów szybko udziela się widzom

W „Przypadku według Krzysztofa Kieślowskiego” brzmią echa słynnego filmu, ale spektakl jest dziełem autonomicznym – próbą odpowiedzi na pytanie, czy jest w nas chęć sprostania wyzwaniu postawionemu przez wielkiego reżysera

„Jezioro” próbuje łączyć nastrój z Czechowa z przeczuciem katastrofy jak w „Melancholii” von Triera, stając się ich mimowolną karykaturą

To przedstawienie boli, zostaje przed oczami, wdziera się pod skórę. „Punkt Zero: Łaskawe” Janusza Opryńskiego zamyka jego sceniczną triadę powieści ekstremalnych

„Wyznawca” próbuje opowiadać o narodzinach współczesnego fanatyzmu, ale co chwila stacza się w publicystyczny banał. Aktorzy Teatru Studio męczą się z uporem godnym lepszej sprawy, a ich udręka udziela się publiczności

Nie udał się Tadeuszowi Bradeckiemu powrót do Gombrowicza. „Opętani” w krakowskim Teatrze Słowackiego są pozbawieni perwersyjnego wdzięku oryginału

Iwona Kempa nie inscenizuje w krakowskim Teatrze Słowackiego mniej znanego filmu Ingmara Bergmana, ale na bazie scenariusza „Rytuału” tworzy osobne przedstawienie. Brutalną, kafkowską wiwisekcję ludzi, którzy przekroczyli granicę wzajemnego okrucieństwa

„Wojna to tylko kwiat” to najsłabsze ze wspólnych dzieł Agnieszki Przepiórskiej, Piotra Ratajczaka i Piotra Rowickiego. Broni się dzięki ekspresyjnemu aktorstwu Przepiórskiej

Jeśli chodzi o ekstrawagancję, „Y” Artura Pałygi i Pawła Passiniego nie ma sobie równych. To musical o granicach rzeczywistości. Czasami hipnotyczny, czasami manieryczny

W „Kto się boi Virginii Woolf?” Edwarda Albeego z warszawskiej Polonii broni się przekład Jacka Poniedziałka, ale już nie jego reżyseria. Zmarnowana szansa

Miarą klęski „Dożywocia” w Teatrze Polskim w Warszawie jest cisza panująca na widowni

W świetnym „Juliuszu Cezarze” z warszawskiego Teatru Powszechnego Barbara Wysocka kompromituje cynizm politycznych gierek i mechanizm władania emocjami tłumu. Z dramatu Szekspira rodzi się protest teatr o wielkiej sile rażenia

Takiego „Wesela” jak to, które w Katowicach przygotował Radosław Rychcik, jeszcze nie widzieliście. Tyle że wcale nie jest to komplement. Przynajmniej nie w pełni

Spośród wszystkich dramatów Antoniego Czechowa „Płatonow” najbardziej dziś inspiruje artystów. Przykładem spektakl Konstantina Bogomołowa w Krakowie – ekstrawagancki, narkotyczny w rytmie, hipnotyzujący