Wmawiamy młodym, że kryzys, że bezrobocie. Trzeba siły, żeby to wytrzymać

Komisarz UE ds. zatrudnienia Laszlo Andor ostrzega, że jeśli nie podejmiemy nadzwyczajnych środków, nie zwiększymy liczby miejsc pracy, Europa może stracić całą generację. 14 mln młodych ludzi może pójść do socjalnego piachu. Na świecie panoszy się kryzys, gospodarka stanęła, więc nasze młode, śliczne, wypieszczone dzieci mogą sobie tylko postronek zawiązać u szyi. Albo stanąć w kolejce do pośredniaka. Zwłaszcza że choć niemal każde jest z dyplomem magistra albo inżyniera w kieszeni, to są całkiem nieprzygotowane do życia, pracy i zmagania się z losem. Jeśli które będzie miało szczęście, zatrudni się na umowę śmieciową i żywota dokona w call center.

Lamentujemy nad nimi, jakby świat się kończył. Jak gdybyśmy spłodzili i wychowali gromadę nieudaczników przeznaczonych na rzeź. Którzy nic nie znaczą, których nic nie czeka. Tyle że to nieprawda. Nasz strach i troska o ich losy to z jednej strony wyraz naturalnej troski starszych o swoje młode. Ale jednocześnie emanacja naszych obaw i lęków wobec świata, który zmienia się zbyt szybko, byśmy mogli to zrozumieć. Wali się na naszych oczach system, do którego się przyzwyczailiśmy: stabilnych zawodowych karier po szkole, stopniowego bogacenia się i zdobywania dóbr materialnych (to co, że zwykle na raty), wreszcie spokojnej, szczęśliwej emerytury. Było i nie ma. Więc jak one będą żyć, te nasze dzieci? Bez etatów, bez perspektyw na dostatnią, stabilną starość? Będą. I zapewne długo oraz całkiem szczęśliwie. Choć całkiem inaczej niż my. Bo i oni są inni.