Organ podatkowy nie może zabronić prawa do stosowania obniżonej stawki podatku, gdy odbiorca należności nie jest ich rzeczywistym właścicielem.
Kwestia uprawnionego odbiorcy czy rzeczywistego właściciela (ang. beneficial owner) pojawiają się przy okazji wypłaty podmiotowi z zagranicy tzw. dochodów biernych, czyli np. dywidend, odsetek, należności licencyjnych. W praktyce uprawniony odbiorca (inaczej rzeczywisty właściciel) jest podmiotem (najczęściej jest to spółka w innym państwie), który jest ekonomicznym właścicielem tego dochodu. Postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania umożliwiają potrącenie podatku u źródła (w Polsce) od wypłat należności zagranicznym odbiorcom według preferencyjnej stawki wynikającej z tych umów.
Niektóre umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte pomiędzy rządem Polski a rządem drugiego kraju wymieniają tylko odbiorcę tych dochodów, a inne dodają „jeżeli odbiorca jest ich właścicielem” lub „osobą uprawnioną”. W przypadku gdy umowa nie wymienia, że odbiorca ma być „właścicielem” tego dochodu lub ma być „osobą uprawnioną”, fiskus i tak wymaga, aby w celu zastosowania umowy odbiorca był rzeczywistym właścicielem tego dochodu. Czy jest to słuszny wymóg?
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.