Piotr Arak

Unia ujednoliciła przepisy dla rynku finansowego, ale nie instytucje, które je stosują. Debata o uproszczeniu nadzoru przesądzi o tym, kto za dwie dekady będzie kształtował rynek kredytu i kapitału w Polsce. Lepiej siedzieć przy stole teraz, niż później dostosowywać się do gotowego projektu.

Przez dekady Chińczycy uważali, że mieszkania nigdy nie będą tracić na wartości. Ogromne sumy oszczędności, podobnie jak w naszej części Europy, wędrowały na rynek mieszkaniowy. Od kilku lat, bez spektakularnego kryzysu, ta bańka pęka.

Przemysł energochłonny od dawna apelował do rządu o wsparcie, wskazując na rosnący dystans konkurencyjny między polskimi firmami a zagranicznymi rywalami. W 2025 r. pojawiły się możliwości udzielenia wsparcia w ramach CISAF, unijnych ram pomocy państwa dla przemysłu. Po ponad roku w Polsce wreszcie mamy projekt ustawy, który ma na celu wsparcie krajowego przemysłu energochłonnego. Tyle że to „too little, too late”.

Islandczycy nie chcą wejść do Unii ani nawet o tym rozmawiać. To coś więcej niż porażka zwolenników członkostwa na wyspie. Jest to sygnał, że atrakcyjność UE jako projektu geopolitycznego wcale nie jest oczywista. Po Brexicie dalsze rozszerzenie Unii napotyka coraz więcej wewnętrznych przeszkód, a przypadek Islandii pokazuje, że Europa nie wyciągnęła wszystkich wniosków z brytyjskiego rozwodu.

Co by się mogło wydarzyć, gdyby hipotetyczny rząd AfD postanowił zrealizować swój postulat wyjścia Niemiec ze strefy euro i powrotu do niemieckiej marki? Wyjście byłoby prawnym i gospodarczym trzęsieniem ziemi, ale jeszcze wcześniej rynki mogłyby zacząć obstawiać rozpad wspólnej waluty – i uderzyć przede wszystkim w zadłużoną Francję i Włochy. Oto scenariusze.

Dla sprawdzenia „co by było, gdyby…” istnieje o wiele ciekawszy scenariusz niż proste podstawienie Renault w miejsce Daewoo. Chodzi o decyzję, by w ogóle nie oddawać nikomu z zewnątrz kontroli nad marką FSO.

To chyba najrozsądniejsza część przesłania Neila Howe’a: nie chodzi o przewidzenie dokładnej daty kolejnego przełomu w historii, lecz o zrozumienie, że kryzysy, w przeciwieństwie do trwałej stagnacji, mają swój koniec.

Porównania współczesnych przywódców do dyktatorów XX w. zwykle bywają bardziej publicystycznym skrótem niż poważną analizą. Jednak w przypadku Xi Jinpinga i Józefa Stalina istnieje pewna paralela. Nie chodzi o skalę przemocy, bo ta pozostaje nieporównywalna. Chodzi o logikę sprawowania władzy, co powinno wzbudzać ograniczone zaufanie w państwach Zachodu.

Nowy szef Fed chce prowadzić politykę pieniężną tak, jakby rewolucja AI już zwiększała produktywność i tłumiła inflację. Problem w tym, że popyt na centra danych widać w liczbach, a podażowy cud pozostaje hipotezą. Co to oznacza dla polskiej gospodarki?