Katarzyna Dąbrowska

Za kilka dni, bo już 27 maja, wejdzie w życie ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) znowelizowana ustawą z 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r. poz. 598) dalej: ustawa o promocji zatrudnienia. Nowości w niej przewidziane dotyczą m.in. pracodawców zatrudniających osoby bezrobotne. Przed rozpoczęciem lektury warto zwrócić uwagę na kilka podstawowych pojęć. Chodzi o definicje pracodawcy oraz przedsiębiorcy, a także o pomoc de minimis. Otóż w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia pracodawcą jest jednostka organizacyjna, chociażby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika. Z kolei przedsiębiorcę definiujemy na podstawie przepisów unijnych. W prawie UE za przedsiębiorstwo uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jej formę prawną. Te definicje mają znaczenie przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Po zmianach bowiem środki udzielane pracodawcy na podstawie ustawy będą stanowiły pomoc de minimis.

W urzędzie pracy pracownik zatrudniony jest na stanowisku lidera klubu pracy. Ma wykształcenie wyższe. Zgodnie z nowelizacją ustawy o promocji zatrudnienia staje się on na mocy ustawy doradcą zawodowym. Czy należy wręczać mu porozumienie bądź wypowiedzenie zmieniające, czy nie jest to konieczne?

Rozmowa z dr Patrycją Zawirską, radcą prawnym, of counsel kierującym zespołem prawa pracy w K&L Gates Jamka sp. k.