Ołena Babakowa

Przez lata ukraińskie elity marzyły, żeby życie w ich kraju zaczęło przypominać Polskę. Zresztą polscy goście w Kijowie też nigdy nie skąpili życzeń, by między Polską a Ukrainą było coraz więcej podobieństw. I cud się dokonał: dziś wnikliwy obserwator znajdzie w życiu politycznym polskiej i ukraińskiej stolicy niemało wspólnego. Chciałoby się powiedzieć o spektakularnych sukcesach Ukraińców w naprawianiu swego państwa, ale niestety nie ma o czym. To Polska w szybkim tempie się ukrainizuje.

Ukraińcy nigdy nie prowadzili szerokiej debaty historycznej z innym narodem. Doświadczenie bitew o historię jest ograniczone do kontaktów z Rosjanami i ma charakter traumatyczny. A to Rosja zabiera Ruś Kijowską, a to z pogardą traktuje ruchy wyzwoleńcze XIX–XX w. Z Moskwy pochodzi demonizowany obraz Stepana Bandery. Ukraińcy przyzwyczaili się, że gdy ktoś powie: „Bandera nie jest bohaterem”, to zaraz doda „a Ukraina nie jest państwem”. Słysząc więc polską krytykę OUN i UPA, wielu Ukraińców odruchowo się boi, że odmówi im się też prawa do niepodległości.