Rafał Woś

Czy da się prać ropę naftową? Oczywiście, że się da. I to właśnie dzieje się z tym surowcem po ataku Rosji na Ukrainę w 2022 r. A Unia Europejska udawała, że nic nie widzi – bo tak było wygodniej. I taniej.

Wenezuela jest ekonomicznym paradoksem. Z jednej strony państwo to, dosłownie, śpi na ropie. Z drugiej - na południowoamerykańską republikę przypada dziś ledwie niecały 1 proc. globalnej produkcji ropy. Marne 0,7 mln baryłek dziennie.

Kryptowaluty wywalczyły już sobie miejsce wśród ciekawszych form inwestowania. Jednak droga do tego, by stały się realną alternatywą dla klasycznego pieniądza, jest długa jak stąd do Jowisza i z powrotem.

Współczesny kapitalizm jest systemem cwanym. Po przeczytaniu tego tekstu być może będziecie po raz kolejny zaskoczeni tym, jak bardzo. Bo z przynoszącego wielkie zyski systemu BNPL udało mu się zrobić dający jeszcze większy zarobek system PNBN.

Wszystkie zielone łady można zaliczyć do jednej kategorii polityk innowacyjnych, z wielkim dodatkiem misyjności. W swojej analizie szwedzcy naukowcy udowadniają, że właśnie misyjny charakter tych przedsięwzięć wprowadził je na ścieżkę, która musiała doprowadzić do ich fiaska.

Co faktycznie siedzi w głowach kierujących EBC bankierów z krajów tworzących strefę euro? Czy jest to instytucja uparcie liberalno-konserwatywna? Czy może już nie, bo otworzyła się na ekonomiczne i polityczne nowinki?

Gdy na scenie pojawiła się kryptowaluta, z otwartymi ramionami przyjęli ją wolnorynkowcy. To oni dostrzegli w bitcoinie antidotum na potęgę państwa. Sądzili, że w świecie krypto da się najlepiej schować przed wszędobylską ekonomią polityczną. Trzeba jednak zauważyć, że kryptowaluty jawią się jako totalne zaprzeczenie pieniądza opartego na obiektywnej wartości.

Mamy w Europie od lat taką dziwną sytuację, że na pytanie „komu służy wspólna waluta euro?” można usłyszeć coraz częściej, że „na pewno... nie nam”. Paradoks zaś polega na tym, że uważają tak niemal wszyscy. I to jednocześnie. Niemożliwe? Świeżutka praca amerykańskiego ekonomisty Harry’ego Aytuga dowodzi, że tak się właśnie w Europie dzieje. To znaczy, że na euro tracą... wszyscy.

Donalda Trumpa wolno nie lubić. Ale robienie z niego polityka krótkowzrocznego i chaotycznego to fundamentalne kłamstwo. Analizy oparte na kłamstwie nigdy nie będą prawdziwymi analizami - pisze Rafał Woś.