Andrzej Mucha

Analiza

Tylko gruntowne przemodelowanie postępowania przygotowawczego i roli, jaką pełni na tym etapie procesu oskarżyciel, pozwoli prokuratorom sprostać nowym obowiązkom wynikającym z reformy k.p.k.

Źródłem wielu wątpliwości i podłożem sporów w nauce procesu karnego jest od dawna kwestia związana z odpowiedzią na pytanie, czy przesłanka stosowania środków zapobiegawczych, opisana w art. 258 par. 2 k.p.k. – a zatem przesłanka związana z grożącą sprawcy surową karą – może być samoistną podstawą dla stosowania tymczasowego aresztowania . Czy też jest to jedynie przesłanka dodatkowa, która – jeżeli miałaby stanowić podstawę dla zastosowania najsurowszego ze środków zapobiegawczych – musiałaby występować obok innych okoliczności, opisanych w art. 258 par. 1 k.p.k. (obawa ucieczki, mataczenia itp.).

Jest to zmiana znamienna, albowiem pokazuje powrót do pewnej filozofii w procesie karnym i ujawnia fakt, że z punktu widzenia ustawodawcy z jakichś względów przywrócenie możliwości szerokiego stosowania aresztów w oparciu o niedookreślone przesłanki jest konieczne - pisze adw. Andrzej Mucha.

Tak naprawdę mamy tu do czynienia z zasadą, że cel uświęca środki.

Tak naprawdę mamy tu do czynienia z zasadą, że cel uświęca środki

Nasza polemika ma charakter konfrontacyjny, bo liczymy, że w końcu zacznie się rzetelna i merytoryczna dyskusja nad procesem karnym i to w gronie osób, które mają pojęcie o praktyce.