Marceli Sommer

Porozumienie amerykańsko-irańskie i przywrócenie, na jego mocy, dostaw z Zatoki Perskiej tylko pozornie oznacza koniec burzliwych czasów na rynkach paliw. Spokojowi zagrażać będą z jednej strony napięcia polityczne, a z drugiej – dynamika rynków

Europejscy liderzy docenili zapowiedź porozumienia z Iranem, a Donald Trump zgodził się na daleko idące wsparcie dla Ukrainy ze strony G7. W rezultacie szczyt Grupy rozbudził nadzieje na nowe otwarcie w stosunkach transatlantyckich.

Gigantyczne zdolności przemysłowe zbudowane na potrzeby perspektywicznych sektorów, takich jak energetyka słoneczna, stały się podwójnym zagrożeniem. Z jednej strony dla podejmowanych w Europie prób odbudowy własnej produkcji, z drugiej: dla przyjętego w ostatnich latach kursu transformacji.

W tle serii rozmów we Francji i Luksemburgu toczy się gra sił między zwolennikami zdecydowanych działań wobec Pekinu a tymi, którzy boją się eskalacji konfliktu handlowego. Decydujące mogą być wysiłki Paryża, by doprowadzić do koordynacji między UE a partnerami z grupy G7.

Coraz bardziej niepewne są perspektywy rozstrzygnięcia postępowania, które ma wyłonić partnera flagowej inwestycji rządu, przed przyszłorocznymi wyborami. Efekt? Wzrost niepewności, czy projekt drugiej elektrowni jądrowej w kształcie, który nadał mu obecny rząd, przetrwa jego ewentualną zmianę.

Technologie przyszłości warto rozwijać, ale nie mogą być alternatywą dla sprawdzonych rozwiązań. Ta zasada dotyczy także energetyki jądrowej. Małe reaktory muszą dopiero przejść z sukcesem etap komercyjnego wdrażania, a to oznacza, że twierdzenia o ich wyższości nad większymi kuzynami są w najlepszym razie przedwczesne.

Przed nami cykl rozmów, które określą nowy konsensus Unii Europejskiej wobec Chin. Wiele wskazuje, że wiązać się będzie z nowymi barierami celnymi chroniącymi europejski przemysł i zaostrzeniem wzajemnych relacji.