Marceli Sommer

Wszystkie narzędzia na stół – to podejście, na które stawiają kraje azjatyckie w obliczu załamania importu surowców energetycznych z Bliskiego Wschodu. Prawdziwe apogeum kryzysu spodziewane jest w najbliższych tygodniach – po odebraniu ostatnich dostaw, które wysłano z Zatoki Perskiej przed blokadą Cieśniny Ormuz.

Chadecy odnieśli pyrrusowe zwycięstwo w wyborach do parlamentu Nadrenii-Palatynatu. Kolejna w tym roku klęska SPD zwiastuje turbulencje wewnątrz partii, które mogą odbić się na stabilności rządów Friedricha Merza.

Jeden irański atak wyeliminował kilka procent globalnych zdolności skraplania gazu. Najbardziej stratni będą – skazani znów na zaostrzoną rywalizację o ograniczone zasoby LNG – importerzy surowca z Azji i Europy.

Wskazanie Przemysława Czarnka jako kandydata na premiera nie zakończyło publicznej walki o sukcesję i programowy profil największej siły na prawicy. Energetyczno-ekonomiczna odsłona tego konfliktu potwierdza diagnozy o mentalnym rozwodzie części PiS z Unią Europejską. Ale świadczy też, jak trudno będzie w przyszłości utrzymać jedność tej formacji.

Podwyżki cen paliw w rezultacie irańskiej blokady w Zatoce Perskiej wpisują się w główny temat kolejnej już kampanii wyborczej za oceanem, czyli rosnące koszty życia. Tej jesieni Amerykanie zdecydują, czy republikanie utrzymają kontrolę nad Kongresem.

Rozmowy przed szczytem unijnych liderów orbitują wokół sposobów na złagodzenie kolejnej odsłony kryzysu energetycznego. W tym kontekście wracają postulaty ograniczenia lub zawieszenia systemu ETS. Orędownicy polityki klimatycznej bronią obowiązujących reguł gry i przekonują, że sposobem na zwiększenie odporności na wahania na rynkach surowców jest przyspieszenie transformacji.

Orlen nie widzi ryzyka dla polskich dostaw gazu i ropy, a rząd – do uwalniania strategicznych rezerw. Ale to nie znaczy, że przez kolejną odsłonę kryzysu energetycznego przejdziemy suchą stopą. Zwłaszcza jeśli konflikt na Bliskim Wschodzie i blokada cieśniny Ormuz się przedłużą.