Arkadiusz Sobczyk

Zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy o tarczy antykryzysowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 568) przedsiębiorca ma prawo do świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19. Z przepisu tego nie wynika, jaki ma być czas przestoju lub okres wykonywania pracy w obniżonym wymiarze ani to, że w ramach jednego miesiąca pracownik może częściowo przebywać na przestoju, a częściowo wykonywać pracę w pełnym lub obniżonym wymiarze. A jednak są cztery ważne powody, dla których w przestrzeni publicznej dominuje wykładnia odmienna.

Niniejszy tekst będzie przykładem opisanej przez Davida Graebera pracy bez sensu. Bez sensu jest to, że ten tekst piszę, czyli pracuję. Bez sensu będzie praca redaktorów gazety, jeśli tekst zostanie wydrukowany. Bez sensu będzie czas, który czytelnicy poświęcą na jego czytanie. Ostatecznie jednak pojęcie sensu wyznaczają w jakimś zakresie nasze wybory oraz wierność zasadom. Dlatego pomimo prawdopodobnego bezsensu jednak ten tekst napiszę.

Omawiany wyrok Sądu Najwyższego z perspektywy polskiej jest dość kłopotliwy i bardzo trudny do skomentowania. Powyższe wynika m.in. z tego, że polska ustawa o zwolnieniach grupowych nieprecyzyjnie wdrożyła dyrektywę nr 98/59

Rozpatrywana przez Europejski Trybunał Praw Człowieka sprawa López Ribalda i inni przeciwko Hiszpanii (sygn. 1874/13 i 8567/13) wywołała burzę w kwestii dopuszczalności zastosowania ukrytego monitoringu czy też poprawniej – ukrytej inwigilacji pracowników.