Anna Kwiatkowska

Zgodnie z art. 18 prawa przedsiębiorców przedsiębiorca będący osobą fizyczną, który podejmuje działalność gospodarczą po raz pierwszy albo podejmuje ją ponownie po upływie co najmniej 60 miesięcy od dnia jej ostatniego zawieszenia lub zakończenia i nie wykonuje jej na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywał w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej, nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym przez okres sześciu miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej (ust. 1). Przedsiębiorca może zrezygnować z tego uprawnienia przez dokonanie zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych (ust. 2). Skorzystanie z takiego zwolnienia (tzw. ulga na start) nie wyłącza jednak obowiązku opłacania składki zdrowotnej. I choć przepisy o uldze na start obowiązują już od kilku lat, to nadal rodzą problemy. Niestety istniejące już orzecznictwo, a także praktyka ZUS dotyczące tej ulgi nie zawsze idą ze sobą w parze. Prześledźmy zatem na konkretnych przykładach, jakie są szanse na wygraną w sporze z ZUS.

Zawarliśmy 1 września 2023 r. z naszym pracownikiem kolejną umowę na czas określony. Między umowami nie było przerwy. Pracownik niedługo po zawarciu ostatniej umowy zachorował. Z jakich miesięcy obliczyć dla niego podstawę wymiaru zasiłku? Czy należy brać pod uwagę wynagrodzenie i premie uzyskiwane na podstawie umowy obowiązującej do 31 sierpnia 2023 r.?

Kto przed terminem płatności pierwszej składki omyłkowo zgłosił się do ubezpieczeń społecznych i wbrew swojej woli zrezygnował w ten sposób z czasowego zwolnienia, może zrobić korektę. Błędna jest praktyka ZUS, że ktoś taki traci bezpowrotnie prawo do ulgi – uznał SN