Dominika Bychawska-Siniarska

W państwach prawa próby rozszerzania pojęcia mowy nienawiści czy jej nadinterpretowania powinny być po prostu korygowane przez niezależne sądownictwo

Europejski Trybunał Praw Człowieka na kanwie sprawy Ricardo Paixão Moreira Sá Fernandes p. Portugalii (skarga nr 78108/14) doprecyzował okoliczności, w których bezprawne nagrywanie jest dopuszczalne i nie powinno rodzić odpowiedzialności karnej. Zakres takiej odpowiedzialności jest dyskutowany również w Polsce i nierzadko podlega ocenie polskich sądów.

W trakcie studiów pielęgniarskich, w 1972 r., pani X została objęta obowiązkowym szczepieniem na żółtaczkę typu B. W 1993 r. zdiagnozowano u niej demencję, w 1999 r. chorobę Leśniowskiego-Crohna, a w 2004 r. zapalenie wielomięśniowe. W 2002 r. pielęgniarka zwróciła się o odszkodowanie od państwa. Przyznano jej jednorazowo ponad 0,5 mln euro i rentę roczną w wysokości 10 tys. euro.

Do ETPC zwrócili się dwaj skarżący (sprawa Sergey Vovk i Artem Bogdanov p. Rosji, skarga nr 15613/10), wskazując, że państwo naraziło ich na poważną utratę zdrowia. Gdy mieli po 7 i 13 lat, bawiąc się w okolicach szkoły w mieście Chita, znaleźli granat, który wybuchł, poważnie ich raniąc.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawie Beizaras i Levickas p. Litwie (skarga nr 41288/15) odważnie i stanowczo sprzeciwił się mowie homofobicznej na Facebooku. Jednocześnie wytknął Litwie brak środka odwoławczego, który skutecznie chroniłby prawa osób pokrzywdzonych mową nienawiści.