Marcin Szymankiewicz

Nasza spółka z o.o. (podatnik VAT czynny i podatnik VAT UE) świadczy usługi transportowe m.in. na rzecz firm z UE. Na początku września 2019 r. wykonaliśmy usługę transportu towarów na rzecz firmy z Włoch. Wtedy doszło do powstania szkody w przewożonym towarze, do której przyczynili się nasi pracownicy. W konsekwencji 2 października 2019 r. włoski kontrahent obciążył nas kosztami usunięcia tych szkód poprzez wystawianie noty obciążeniowej na 1240 euro.

W lipcu 2019 r. księgarnia (sp. z o.o.) zleciła drukarni wydrukowanie dwóch rodzajów bonów. Pierwsze to bony jednego przeznaczenia (można nimi zapłacić za sprzedawane w księgarni multimedia objęte podstawową stawką VAT), a drugie to bony różnego przeznaczenia (można zapłacić za wszystkie sprzedawane w księgarni towary, m.in. multimedia, książki, gazety, artykuły papiernicze obłożone stawkami 23, 8 i 5 proc.). Wartość nominalna obu rodzajów bonów wynosi 50 zł i mogą być zrealizowane tylko w punktach handlowych księgarni, które znajdują się w Polsce. Drukarnia przekazała księgarni bony 29 lipca 2019 r. 1 września 2019 r. dwa bony, każdy innego przeznaczenia, nabyła firma X (podatnik VAT czynny), każdy za cenę brutto 45 zł. Zapłatę za nie księgarnia otrzymała w dniu ich sprzedaży. 1 września księgarnia na udokumentowanie sprzedaży bonu jednego przeznaczenia wystawiła fakturę, a na udokumentowanie sprzedaży bonu różnego przeznaczenia wystawiła notę. 30 września 2019 r. oba rodzaje bonów zostały zrealizowane – na ich podstawie zostały wydane dwie płyty z muzyką każda o wartości 50 zł. Także 30 września na udokumentowanie wydania płyty, za którą zapłacono bonem jednego przeznaczenia, został wydany jedynie dokument WZ, natomiast wydanie płyty na podstawie bonu różnego przeznaczenia potwierdzono tego samego dnia fakturą.