Artykuły autora

Milan Uhrík, wiceszef Kotlebowców, którzy w lutowych wyborach na Słowacji dostali 8 proc. głosów, mówi DGP o swojej wizji nacjonalistycznej Europy i broni się przed zarzutami o propagowanie faszyzmu

"Od 10 lat siedzieli w piwnicy w oczekiwaniu na koniec świata” – taki nagłówek przeczytałem na Facebooku czy Twitterze. „To o nas” – pomyślałem od razu. Chodziło generalnie o to, że gdzieś w Holandii z zabitej dechami piwnicy wypełzł brodaty i niedoczyszczony facet. Doczłapał do najbliższego baru, zamówił pięć piw i je wypił. Jedno za drugim. Dopiero wtedy powiedział barmanowi, że uciekł człowiekowi, który przetrzymywał go w niej od dziesięciu lat i że trzyma tam też więcej osób. Siedzieli, bo przywódca grupy wmówił im dziesięć lat temu, że tylko tak mogą przetrwać koniec świata. „To o nas” – pomyślałem.

Rozszerzanie Europy na Wschód stało się mantrą naszych czasów. Procesem nieodwracalnym i jednokierunkowym. Choć ostatnio – prawda – mówi się o nim rzadziej i z wyraźnie mniejszym entuzjazmem. Widać za to proces odwrotny: rozszerzanie na Zachód Azji Środkowej i jej modelu społeczno-politycznego.

Rozszerzanie Europy na Wschód stało się mantrą naszych czasów. Procesem nieodwracalnym i jednokierunkowym. Choć ostatnio – prawda – mówi się o nim rzadziej i z wyraźnie mniejszym entuzjazmem. Widać za to proces odwrotny: rozszerzanie na Zachód Azji Środkowej i jej modelu społeczno-politycznego

Iwaniszwili fundował ziomkom ze swojej wsi niektóre produkty, opłacał im gaz i dorzucał się do pensji. Orbán rodzinnemu Felcsút zafundował gigantyczny stadion, szkołę i absurdalną, wożącą powietrze, wąskotorową kolejkę, za pomocą której z boiska można dostać się nie do pracy, ale do parku księcia Józefa Habsburga. W takich miejscach wyraźnie widać mechanizmy rodzących się neofeudalnych postdemokracji.

Iwaniszwili fundował ziomkom ze swojej wsi niektóre produkty, opłacał im gaz i dorzucał się do pensji. Orbán rodzinnemu Felcsút zafundował gigantyczny stadion, szkołę i absurdalną, wożącą powietrze, wąskotorową kolejkę, za pomocą której z boiska można dostać się nie do pracy, ale do parku księcia Józefa Habsburga. W takich miejscach wyraźnie widać mechanizmy rodzących się neofeudalnych postdemokracji