Oliwia Komada

Małżeństwa na dobre zagościły na ekonomicznych salonach. Wraz z rosnącą mocą komputerowych procesorów zdolnych do przetwarzania większych porcji lepszej jakości danych naukowcy zyskują pewność, że aby móc rzetelnie badać procesy gospodarcze, trzeba także uwzględnić interakcje zachodzące wewnątrz gospodarstw domowych. Jednak dokonując takich analiz, nie sposób pominąć faktu, że małżeństw jest coraz mniej – a ekonomia jest w stanie wyjaśnić ten trend.

Gdy byłam małą dziewczynką i zrobiłam coś dobrze, babcia lubiła podkreślać, że to ona tak mnie wychowała. Znacznie mniej chętnie brała odpowiedzialność za moje psoty. Ale trudno odmówić jej wychowawczych zasług – przy dwójce pracujących rodziców to właśnie z babcią spędzałam większość czasu. Sytuacja w naszym domu daleka była od osobliwej.

Otyłość dzieci, nadciśnienie dorosłych, cukrzyca starszych – za wszystkie te nieszczęścia odpowiada cukier. Nic dziwnego, że na całym świecie debatuje się o opodatkowaniu go, podobnie jak nikotyny czy alkoholu.

Zawieramy coraz mniej małżeństw. Coraz częściej się rozwodzimy. Historia o Kopciuszku, co poślubił księcia, odpływa do sfery fikcji bardziej niż kiedykolwiek. Czy ekonomia może pomóc wyjaśnić te zjawiska? A jeśli tak, to dlaczego miałaby to robić? Od lat 70. XX w. obserwujemy wzrost nierówności społecznych. Dean Hyslop (instytut Motu w Nowej Zelandii) pokazuje, że zmiany w strukturze małżeństw mogą tłumaczyć nawet 25 proc. obserwowanych zmian nierówności. Nezih Guner (instytut CEMFI w Hiszpanii) dokładniej przygląda się mechanizmom stojącym za tym procesem.

W jednym z odcinków amerykańskiego show prowadzonego przez Ellen DeGeneres gościem specjalnym była trzylatka znająca wszystkie pierwiastki chemiczne i ciekawostki z nimi związane.