Artykuły autora

PiS Jarosława Kaczyńskiego, skądinąd świetnie historię ojczystą znający, zamknął się w formacie piosenek na patriotycznej, szkolnej akademii. Partia Donalda Tuska, nawiasem mówiąc historyka, zachowuje się tak, jakby historia Polski zaczęła się w 2015 r.

Specyficzne negocjacje Trumpa z Putinem mają kilka warstw. Prezydent USA gotów jest poświęcić dość wiele cudzego terytorium (Ukraina) oraz poczucia sprawczości (europejski Zachód), byle móc napisać w mediach społecznościowych, że nakazał pokój. I w oparach chaosu i narcyzmu wzmacnić pozycję Ameryki w świecie.

Nie wiem, jak nowy marszałek poradzi sobie z innym uzależnieniem niszczącym serca i umysły klasy politycznej – od ciągłego szturchania zwierząt kijem. Gdyby dosłownie traktowano w ten sposób zwierzęta, rzecz byłaby przykra, ale część naszych polityków szturcha metaforycznie – słowem i wpisem. Za zwierzęta robią przeciwnicy polityczni.

Hasło tegorocznego Marszu Niepodległości „Jeden naród, silna Polska” można by zrozumieć jako wezwanie do jedności. Jego pomysłodawcy jednak najwyraźniej mieli na myśli coś zupełnie innego: że Polska poradzi sobie bez imigrantów.

Zmiany kulturowe nie następowały na wsi polskiej XIX w. tak szybko, jak zmiany gospodarcze. Przewaga kulturowa i ekonomiczna pozostawała w rękach ziemiaństwa. I to ono miało pomysł na patriotyzm w wersji dla ludu.

Wszystkie głosy tak bardzo cieszące się, że Zbigniew Ziobro trafi za kratki jak Al Capone, czyli nie za to, co „naprawdę wyczyniał”, ale za cokolwiek, byle zgrzytnął zamek w celi, są i amoralne, i głupie.

Wiemy, chociaż to trudna w przyswojeniu wiedza, że jedyny projekt ustawy naprawiający wymiar sprawiedliwości mający pewne szanse w parlamencie A.D. 2025 mógłby zgłosić prezydent. Warunkiem powodzenia byłoby jednak polityczne porozumienie. Po co jednak komu porozumienie, skoro głosy wyborców padają głównie na mistrzów konfliktu?