Piotr Skwieciński

Szczyt NATO w Ankarze pokazuje, że Zachód coraz poważniej traktuje groźbę rosyjskiej prowokacji. Ale ostrzeganie przed wojną lub działaniami hybrydowymi niosą pewne ryzyko: jeśli alarmy długo się nie sprawdzą, mogą osłabić zaufanie społeczeństw, podbić narrację o celowym wzbudzaniu poczucia zagrożenia przez europejski mainstream i dadzą Moskwie propagandowy prezent.

Gambit prezydenta Karola Nawrockiego, czyli odebranie Wołodymyrowi Zełenskiemu Orderu Orła Białego z powodu manifestacyjnego uhonorowania UPA i równie oczywistego braku chęci poszukania w tej sprawie kompromisu, uważam za słuszną reakcję na próbę spozycjonowania Polski jako kraju od Ukrainy mniej ważnego. Ale nie znaczy to, aby wszystkie emocje, jakie ta sprawa roznieciła w naszym kraju, były z definicji zasadne. Niektóre oparte są po prostu na niewiedzy.

Afera Dawida Kacprzyka może okazać się dla KO nie tylko problemem wizerunkowym. Znacznie ciekawsze od sondażowych strat jest pytanie, skąd bierze się w politykach przekonanie, że pewnych rzeczy opinia publiczna po prostu nie jest w stanie rozliczyć. I dlaczego tak często okazuje się ono złudne.

W Rosji narasta przekonanie, że w piątym roku wojny znalazła się ona w ślepym zaułku. Jak Władimir Putin będzie próbował się z tego zaułka wyrwać? Właściwsze pytanie brzmi: czy w ogóle podziela on taką ocenę sytuacji? - pisze Piotr Skwieciński.

Wybory w Armenii potwierdziły społeczne poparcie dla kursu Nikola Paszyniana: pojednania z sąsiadami i stopniowego odchodzenia od Rosji. Problem w tym, że Erywań pozostaje gospodarczo zależny od Moskwy, a powodzenie tego zwrotu zależy dziś bardziej od Zachodu niż od samych Ormian.

Powrót Andrzeja Poczobuta na Białoruś byłby nie tylko aktem odwagi i determinacji jednego człowieka. Mógłby też stać się elementem politycznej gry Mińska z Warszawą i Waszyngtonem. A stawka tej gry jest dziś znacznie większa niż jeszcze kilka miesięcy temu.

„No, wreszcie! Przywróćcie w Rosji dobrą sławę Stalinowi. A wszelkich Sołżenicynów, Jelcynów i Gorbaczowów potępić za zniszczenie państwa!”. Rosyjski patriotyzm jest nie do pogodzenia z antybolszewizmem. Naród Aleksandra Sołżenicyna odrzuca takie połączenie. Czyli że niejako noblista zmarnował on swoje życie

O tym, że w Katyniu stanęła wystawa „10 wieków polskiej rusofobii” i że Putin nadał Akademii FSB imię Feliksa Dzierżyńskiego, wie w naszym kraju każdy odbiorca informacji. Niewielu natomiast zdaje sobie sprawę z tego, że oba te akty nie zostały przyjęte w Rosji jednoznacznie pozytywnie. I co więcej – że ich krytyka popłynęła z nieoczekiwanych dla nas ośrodków.

Po wyborczej klęsce Viktora Orbána nie ma pewności, że rząd Pétera Magyara szybko odwróci dotychczasową ścieżkę i w pełni dostosuje politykę Węgier do europejskiego mainstreamu. Lider Tiszy ma bowiem konserwatywno-patriotyczne zaplecze i przyciągnął także byłych działaczy Fideszu. Czy wyjdzie naprzeciwko oczekiwaniom swoich unijnych sojuszników?