Piotr Skwieciński

Rosja podnosi warunki ewentualnego zakończenia wojny, wracając do żądania ograniczenia obecności NATO w Europie Wschodniej. Nie musi to jednak oznaczać gotowości do kompromisu, lecz próbę wzmocnienia pozycji negocjacyjnej Kremla.

Straszenie wpływem administracji Donalda Trumpa na polskie wybory pomija podstawowy fakt: na polską politykę oddziałują przede wszystkim ośrodki znacznie bliższe niż Waszyngton. A ich możliwości wywierania presji są co najmniej równie duże jak amerykańskie.

Polska nie może zakładać, że obecna przychylność Donalda Trumpa będzie trwała zawsze. Historia pokazuje, że nawet najbliżsi partnerzy mogą zostać wystawieni na próbę. Dlatego, prowadząc dotychczasową politykę, trzeba jednocześnie przygotowywać się na mniej korzystny scenariusz.

Polska polityka coraz mocniej opiera się na logice odwetu. Jeśli dziś według sondaży żadna ze stron nie może być pewna zwycięstwa w 2027 r., to właśnie teraz może pojawia się przestrzeń do zawarcia nowego politycznego kompromisu: gwarancji, że po objęciu władzy nie nastąpi eliminacja przeciwników przy pomocy prokuratury.

Użycie wobec Christy Pike, przypomnijmy, bardzo okrutnej morderczyni, słowa „ofiara” z trudem przechodzi mi przez klawiaturę. Ale ponieważ trudno znaleźć słowo zastępcze, machnijmy ręką na tę niedogodność i zadajmy narzucające się pytanie: skąd wzięła się ta spartaczona egzekucja, wyglądająca jak wymysł reżysera horrorów klasy Z? Czego ofiarą stała się Christa Pike?

Skoro taka machina, jaką był Związek Radziecki, potrafiła runąć niemal bez zapowiedzi, to może się tak stać i z Rosją. Zwłaszcza, jeśli władza poluzuje system. Dlatego przede wszystkim – nie wolno luzować.

W optyce wielu mieszkańców Rosji ludzie Zachodu są od pokoleń odpowiedzialni za wszystko, co złego spotkało ich kraj. Z niejasnych powodów ludzie Zachodu wciąż snują antyrosyjskie spiski i są w swoim demonizmie niemal wszechmocni.

Chiny obawiają się, że Rosja - po odejściu Putina - może się dogadać z Zachodem. I wtedy Moskwa, która dziś nie ma alternatywy, może dotychczasowe jednostronnie korzystne dla Pekinu umowy wypowiedzieć. Z chęci zabezpieczenia się przed takim rozwojem sytuacji wynika to kompletnie nietypowe jak dotąd dla Chin zachowanie, które można nazwać budowaniem sobie w Rosji lobby.

Rosyjski ultranacjonalista Maksim Kałasznikow, opisując sytuację kraju, użył słowa „Cuszima”. Trudno o ostrzejszą metaforę. Pod Cuszimą w 1905 r. zagładzie uległa praktycznie cała rosyjska flota. Od tego momentu stało się jasne, że wojna jest przegrana i trzeba ją zakończyć gorzkim pokojem. Kiedy Rosjanin słyszy słowo „Cuszima”, myśli „klęska”. I to taka, której nie da się nazwać inaczej.