Konrad Werner

Okazjonalne wszczepianie bajpasów instytucjonalnych nie może być długofalową strategią rządzenia. Spróbujmy raczej z całej masy różnych części złożyć żywy organizm państwowy. W przeciwnym razie Polska niepodległa pozostanie tylko projektem.

Umościliśmy się w międzynarodowym status quo jak w ciepłym kocu. Rzadko dostrzegamy, że jego upadek – owszem, niosący zagrożenia – jest szansą na poprawienie naszej pozycji, o ile zechcemy podjąć ryzykowną grę

Tradycyjny podział na prawicę i lewicę przypomina analogowy obraz, który pragniemy za wszelką cenę powiększyć na naszych smartfonach w celu ujrzenia najdrobniejszych szczegółów. To nie może się udać.

Tradycyjny podział na prawicę i lewicę przypomina analogowy obraz, który pragniemy za wszelką cenę powiększyć na naszych smartfonach w celu ujrzenia najdrobniejszych szczegółów. To nie może się udać

Musimy zdecydować: czy traktujemy dziedzictwo Zachodu, w tym Polski, jako resztki minionej świetności, które otoczymy płotem i okopiemy się z nimi niczym w oblężonej twierdzy, czy zaoferujemy je światu jako ziarno, które może jeszcze przynieść nowe plony

Wojna i geopolityczna zawierucha przypominają nam, że trwałość instytucji, jakie znamy, zależy także od gotowości do wzięcia na siebie najwyższego ryzyka. Paradoks polega na tym, że ofiara nie mieści się w granicach ich działania, bo najwyższego ryzyka nie sposób zoptymalizować ani nim zarządzać

Donald Trump ma dziwną zdolność – używa kłamstwa, by pokazać prawdę. Słuchając go, trzeba jednak uważać, by starego mitu nie zastąpić nowym.

Donald Trump ma dziwną zdolność – używa kłamstwa, by pokazać prawdę. Słuchając go, trzeba jednak uważać, by starego mitu nie zastąpić nowym

„Młoda” prawica i „młoda” lewica nie aż tak bardzo różnią się od siebie – i to wcale nie musi być zarzut. Można nawet odnieść wrażenie, że mamy do czynienia nie z rywalizacją, lecz z czymś bliższym grze kooperacyjnej. Jej uczestnicy, nie tracąc swej indywidualności, mogą uzgadniać strategie, aby wspólnie osiągnąć większą korzyść.