Nie tylko tytuł jest oryginalny. „Niebiańskie żony Łąkowych Maryjczyków” Aleksieja Fedorczenki to rzadki we współczesnym kinie przykład folkowego fresku o kobiecej seksualności.
Uważajmy ze schematami. Prostolinijne lica uczciwych wiejskich dziewuch bywają zaróżowione od bezwstydnych myśli, czynów i czarów. Eros w „Niebiańskich żonach” bywa dosłowny, ludyczny, ale także wyrafinowany. Fedorczence udała się rzecz karkołomna: nie roniąc niczego z autorskiej konstrukcji dramatycznej, nasycił ją życiem przełamującym surowy etnograficzny zapis. Film został podzielony na dwadzieścia sześć rozdziałów różnej długości. Wszystkie bohaterki mają imiona rozpoczynające się od litery O. „To rodzaj kalendarza” – tłumaczył reżyser. „Litera O wygląda jak koło, wszystkie pory roku i życia”. W ukazanych jakby poza czasem opowieściach kobiet wywodzących się z ludów ugrofińskich: Okanay, Oshanyak, Oshtylech, Oshiviki, Orazvi czy Odochy, najwięcej jest popędów i biologii, nie brakuje także wyższych uczuć. Seksowna jest miłość, erotyczna bywa czułość.
Niemal wszystkie historie uwodzą perwersyjnym chichotem. Łąkowi Maryjczycy to na przykład krążący trup, polny bukiet z grzybów przypominających fallusa, obwąchująca krocze męża Onya, ożywione drzewa, wreszcie wstrętna leśna wiedźma panosząca się i krzycząca w waginie kobiety sprzeciwiającej się oddać w jej władanie własnego męża. Seks ma charakter erotyczny i jednocześnie rytualny: dostarcza rozkoszy, ale równocześnie karze zbyt krótkotrwałym spazmem, za którym będziemy tęsknili do końca życia. „Niebiańskie żony Łąkowych Maryjczyków” to nie tylko otwarta księga ludowych guseł i legend, lecz także nawiązanie do klasyki kina radzieckiego. Najważniejsze jest odwołanie do twórczości Siergieja Paradżanowa. Tę zbieżność stylu widać zwłaszcza w momencie, gdy zestawimy warsztat wizualny obu artystów. Fedorczenko, podobnie jak Paradżanow, posługuje się paradoksalnymi zestawieniami stylistycznymi. Kompozycja kadru, kolory, wywodzą się wprost z tradycji malarstwa, z kolei obraz budowany jest niemal płasko. U obu twórców horyzontalny ruch wewnątrz kadru oraz oblicza niezawodowych aktorów skierowane wprost do kamery robią wrażenie spotkania z malowidłem stającym się filmowym i etnograficznym freskiem.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.