Zośka Papużanka

Wszyscy chcą się uważać za jedynych w swoim rodzaju. Prawie wszyscy są w błędzie. Dorastaliśmy przecież poupychani w identycznych mieszkaniach, z meblościanką, wersalką i szydełkową serwetką na telewizorze. Chodziliśmy do takich samych szkół, biegaliśmy po korytarzach, nosiliśmy uniformy z poliestru, smarowaliśmy po ścianach toalet i buntowaliśmy się przeciwko noszeniu worków na kapcie. Dostawaliśmy czerwone odznaki wzorowego ucznia albo spędzaliśmy czas na dywaniku u dyra.