Piotr Łazarkiewicz

Żył chyba ponad miarę. Spieszył się zawsze, ale paradoksalnie zawsze miał dla każdego czas. Pośpiech to pewnie natura domagająca się od Piotra „nażycia” się ponad stan, skoro jego czas był ściśle ograniczony, uwaga na innych stanowiła zaś immanentną część osobowości.