KULTURA FILM RECENZJE

"Dziedzictwo Bourne’a" mogło być solidną kontynuacją cyklu o dotkniętym amnezją agencie CIA. Nie jest, i nie tylko dlatego że z występu w filmie zrezygnował Matt Damon.

Fanem „Madagaskaru” nie byłem: mimo ciekawej animacji oraz kapitalnych bohaterów drugoplanowych (pingwinów i lemurów z królem Julianem na czele, rzecz jasna) wydawał mi się zbiorem mechanicznie powtarzanych pomysłów i średniej jakości żartów. Tym większą niespodzianką jest trzecia część cyklu – jak do tej pory najlepsza.

„Romanowi Barbarzyńcy” zdecydowanie brakuje wyrafinowania: to parodia szyta przaśnymi dowcipami, których większość dotyczy seksu albo wydalania.

"Bez wstydu" mógłby być wnikliwym psychologicznym portretem dwojga ludzi uwikłanych w namiętności silniejsze od nich. Niestety mocny i poważny temat został dodatkowo podlany pseudopublicystycznym sosem.

Jesteś mężem, którego nigdy nie będą miały, kochankiem, który nigdy nie zapuka do ich drzwi”– tymi słowami zaczyna naukę „Młodego” szef grupy męskich striptizerów Dallas.

Debiutująca „Przyjacielem do końca świata” Lorene Scafaria specjalnych ambicji nie ma. Nie skupia się na globalnym oddźwięku katastroficznych wieści, interesują ją jedynie losy dwojga bohaterów i kilku osób, które napotkają w czasie swojej wędrówki.

Prowadzenie lokalu wiąże się z presją porównywaną do tej, jaką odczuwają prezesi banków i maklerzy giełdowi. Życie towarzyskie, przyjaciele, rodzina –wszystko to schodzi na drugi plan.W „Facetach od kuchni” za kulisami wykwintnych sal toczy się bezwzględna walka o miano najlepszego lokalu w stolicy Francji.

Po pięcioletniej przerwie na ekrany kin wraca Spider-Man. Film w reżyserii Marca Webba nie jest jednak kontynuacją cyklu Sama Raimiego. „Niesamowity Spider-Man”to odrębna opowieść, rozpoczynająca nową serię filmów o Peterze Parkerze, studencie, który ukąszony przez radioaktywnego pająka zostaje obdarzony nadludzką mocą i zaczyna superbohaterską karierę, broniąc mieszkańców Nowego Jorku przed złem.

W debiutanckim filmie Marcela Rasquina najważniejszą kwestią jest stosunek bohaterów do przemocy. Świat, w którym się urodzili, żąda od nich tylko jednego: opowiedzenia się za lub przeciw brutalnym metodom walki o byt. Slumsy Caracas, bo o tym miejscu mowa, pokazane są w „Bracie” jako arena bezwzględnych gangsterskich porachunków.

Fabuła "Słodkich snów" może skojarzyć się z niedawnym „Rezydentem”, lecz jest to film lepiej skonstruowany, spójny i gładko poprowadzony.