Autopromocja

Dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów dla pijanych kierowców niezgodny z konstytucją? Dowiemy się o tym już w kwietniu

prawo jazdy
W uzasadnieniu pytania prawnego czytamym.in, że jedną z wolności człowieka jest możliwość swobodnego przemieszczania się. Tymczasem orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych pośrednio tę wolność narusza.Shutterstock
8 kwietnia 2025
aktualizacja 9 kwietnia 2025

Na 23 kwietnia Trybunał Konstytucyjny wyznaczył termin publicznego ogłoszenia wyroku w sprawie dotyczącej przepisu kodeksu karnego zobowiązującego sąd do orzekania dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów. Stwierdzenia jego niekonstytucyjności chce Sąd Rejonowy w Chojnicach. Jego zdaniem „ustalenie i ocena okoliczności odnoszących się do stopnia winy sprawcy należy do wyłącznej kompetencji sądu i nie może być zastąpiona bezwzględnie określoną regułą ustanowioną przez ustawodawcę w sposób generalno-abstrakcyjny”.

Wątpliwy przepis kodeksu karnego

Chodzi o art. 42 par. 4 kodeksu karnego. Zgodnie z tym przepisem sąd orzeka dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jeżeli sprawca był wcześniej skazany m.in. za jazdę po pijanemu. Wątpliwości co do zgodności z konstytucją tej regulacji nabrał Sąd Rejonowy w Chojnicach. Bo choć to do kompetencji ustawodawcy należy określanie, jakie zachowania stanowią czyn zabroniony pod groźbą kary oraz jakie kary i środki karne grożą za takie czyny, to jednak przysługująca mu w tym zakresie swoboda nie może naruszać zasad wyrażonych w ustawie zasadniczej.

Pytający sąd wskazuje m.in. na konstytucyjną zasadę trójpodziału władz oraz zasadę, zgodnie z którą władzę sądowniczą sprawują sądy i trybunały. Sprawowanie wymiaru sprawiedliwości nie polega jedynie na ustaleniu, czy dane zachowanie wypełniło znamiona czynu zabronionego. Zadaniem sądu jest bowiem również właściwe zastosowanie sankcji. Tymczasem w przypadku sankcji bezwzględnie oznaczonej, czyli takiej, o jakiej mowa w art. 42 par. 4 k.k., rola sądu i sędziego sprowadza się tylko do przypisania ustalonego stanu faktycznego do obowiązującej normy prawa karnego – konieczne jest orzeczenie środka karnego oznaczonego w bezwzględny sposób przez ustawodawcę. Zatem nie dochodzi do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w części dotyczącej zastosowania sankcji. „W istocie w zakresie tego elementu w takiej sytuacji wymiar sprawiedliwości wykonuje ustawodawca, który nie może przecież odnieść się indywidualnie do sytuacji konkretnej osoby oskarżonej o popełnienie przestępstwa” – podkreśla SR w Chojnicach.

Autopromocja
381367mega.png
381364mega.png
381208mega.png
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.