Strajk jako metoda rozstrzygania sporów zbiorowych

Strajk polega na zbiorowym powstrzymaniu się pracowników od wykonywania pracy w celu rozwiązania sporu dotyczącego warunków pracy, płac lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych pracowników lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się w związkach zawodowych. Jest środkiem ostatecznym i co do zasady nie może być ogłoszony bez uprzedniego wyczerpania innych możliwości rozwiązania sporu. Zasady przeprowadzania strajku uregulowane są w ustawie z 23 maja 1991 roku o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz.U. nr 55, poz. 236 z późn. zm.).

Ustawa ta nie definiuje nielegalnego strajku, ale za taki strajk uznać należy każdy strajk zorganizowany wbrew przepisom tej ustawy. Wynika to z art. 26 ustawy w związku z art. 35 ust. 3 ustawy o związkach zawodowych (ustawa z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - Dz.U. z 2001, nr 79, poz. 854 z późn. zm.). Artykuł 35 ust. 3 ustawy o związkach zawodowych odsyła w zakresie odpowiedzialności za kierowanie nielegalnym strajkiem do ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, zaś art. 26 ust. 2 ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych konstruuje odpowiedzialność kierującego strajkiem zorganizowanym wbrew przepisom ustawy, co powinno prowadzić do wniosku, że pojęcia strajk nielegalny i strajk zorganizowany wbrew przepisom ustawy są pojęciami tożsamymi.