Interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Jak powinno być skonstruowane prawidłowo sporządzone uzasadnienie?
Od uzasadnienia prawnego można odstąpić tylko, jeśli stanowisko podatnika jest prawidłowe w pełnym zakresie. W przeciwnym wypadku interpretacja powinna wskazywać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Na temat treści uzasadnienia wypowiedział się WSA w Bydgoszczy w wyroku z 9 maja 2012 r. (sygn. akt I SA/Bd 245/12). Sąd zauważył, że stanowisko organu w wydanej przez niego indywidualnej interpretacji podatkowej zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu zaprezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację, dlaczego w sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego w przypadku negatywnej oceny stanowiska podatnika wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. W praktyce więc w uzasadnieniu organ podatkowy powinien przede wszystkim wytłumaczyć podatnikowi, z jakich przyczyn zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis.
Zdaniem WSA dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację. Ocena taka musi – obok krytyki lub aprobaty stanowiska podatnika – zawierać wyjaśnienie, dlaczego taki, a nie inny pogląd został wyrażony. Uzasadniając własne stanowisko, organ powinien uwzględniać wszystkie przepisy, a nie wyłącznie odnosić się do regulacji wskazanych przez wnioskodawcę. Bez analizy aktualnego stanu prawnego ocena stanowiska wnioskodawcy jest niepełna.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.