Krzysztof Jedlak

W sprawach podatkowych w Naczelnym Sądzie Administracyjnym zawsze wiele się dzieje, ale w ostatnich dniach działo się więcej niż zwykle. O świadczeniach nieodpłatnych i ich opodatkowaniu PIT dużo w tym miejscu pisałem, w tym o problemach z sensowną interpretacją przepisów (imprezy integracyjne, bezpłatny dowóz do pracy, abonamenty medyczne itd.).

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca – jeśli brać pod uwagę tylko jego sentencję – oznaczał jedno: w latach 1998–2006 nie było w polskim prawie przepisów pozwalających skutecznie (!) opodatkować ukrywane dochody.

Uściślijmy od razu: nie o prawo karne chodzi i nie o wyrok dożywocia, ale o opodatkowanie umowy, na podstawie której właściciel (właściciele) domu czy mieszkania przekazuje je innej – zwykle bliskiej – osobie (osobom) w zamian za świadczenia na swoją rzecz, przykładowo za: żywność, ubrania, prawo do zamieszkiwania w lokalu, opłacone media, różnorodną pomoc, opiekę w chorobie itd.

Mało jest takich spraw, które budzą równie duże emocje przedsiębiorców, jak opodatkowanie kupowanych i używanych przez nich aut. Jest tu cały katalog problemów, które dręczą i firmy, i służby skarbowe, a co za tym idzie także sądy (kilometrówka, prywatny użytek pojazdów służbowych, najem i zasady jego uwzględniania w kosztach podatkowych itd. , itp.).

Pisałem już w tym miejscu o tym, że indywidualne interpretacje to rzecz w naszym systemie podatkowym bardzo pożyteczna (dopóki system wygląda i działa tak, jak dotąd) i w gruncie rzeczy udana.