Michał Kuź

W walce o wpływy i zasoby głównym oponentem USA stał się blok, który można określić za pomocą terminu spopularyzowanego przez austriacko-bułgarską analityczkę Welinę Czakarową: smoko-niedźwiedź. To pogłębiający się sojusz Chin i Rosji, dwóch mocarstw jawnie dążących do demontażu globalnego ładu zdominowanego przez dolara.

Stany Zjednoczone i Izrael ponownie uderzyły w cele na terytorium Iranu, przenosząc napięcie z poziomu gróźb i sankcji na poziom otwartej konfrontacji militarnej. To kolejne wydarzenie w ciągu zapoczątkowanym zimowymi protestami, które wstrząsnęły irańskimi miastami. To, co zaczęło się od gniewu wywołanego rosnącymi kosztami życia, szybko przerodziło się w polityczne wyzwanie rzucone ajatollahom i Korpusowi Strażników Rewolucji. Dziś jednak stawką nie jest już tylko przyszłość władzy w Teheranie, lecz równowaga sił między Waszyngtonem a Pekinem.

Niemieckie partie centrum w gonitwie za wyborcami przesuwają się na prawo, a w sprawie Rosji wahają się między moralną krytyką a starymi interesami energetycznymi. Tymczasem AfD wyraźnie myśli o współrządzeniu i szuka drogi do środka.

Niemieckie partie centrum w gonitwie za wyborcami przesuwają się na prawo, a w sprawie Rosji wahają się między moralną krytyką a starymi interesami energetycznymi. Tymczasem AfD wyraźnie myśli o współrządzeniu i szuka drogi do środka

Obserwując reakcje stolic europejskich na działania Donalda Trumpa, trudno oprzeć się wrażeniu déjà vu z czasów prezydentury George’a W. Busha oraz lat, kiedy traktat lizboński był jeszcze młody. Tyle że wówczas gniewaliśmy się w Europie na USA za to, że interweniują zbyt pochopnie, zwłaszcza w Iraku, a teraz, kiedy sami poczuliśmy zapach prochu, mamy pretensje o to, że nie interweniują dość stanowczo i próbują dogadywać się z „rosyjskim Saddamem Husajnem”.

Być może Niemcy są zbyt duże, by być jednym z wielu w Unii Europejskiej, a zarazem zbyt małe, by ją zdominować?