Piotr Mgłosiek

Izba Dyscyplinarna działająca przy Sądzie Najwyższym nie jest sądem. Po raz pierwszy zostało to stwierdzone w wyroku SN z 5 grudnia 2019 r. (sygn. akt III PO 7/18), który zapadł w wykonaniu orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 listopada 2019 r.

Wyobraźmy sobie, że sędzia musi się udać do szpitala, bo tam przebywa podejrzany o popełnienie zbrodni, a prokurator wystąpił z wnioskiem o jego tymczasowy areszt. Posiedzenie w takim przypadku siłą rzeczy odbywałoby się poza budynkiem sądu, a więc na terenie, nad którym władzę administracyjną sprawuje dyrektor placówki zdrowotnej. Czy ma on prawo uzależnić zgodę na wykonanie czynności procesowych w szpitalu od okazania przez sędziego delegacji służbowej podpisanej przez prezesa sądu?

Trudno już zliczyć, ile funkcji oraz stanowisk państwowych pełni Marcin Warchoł. Jest on bowiem nie tylko dr hab. praw, adwokatem, lecz także posłem, sekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, wiceministrem oraz pełnomocnikiem rządu do spraw praw człowieka.

Na swój sposób interesujące są figury retoryczne, jakie kreśli sędzia Adam Tomczyński w tekście „Czy w Sądzie Najwyższym rządzi prawo?” opublikowanym w DGP nr 245 z 19 grudnia 2019 r., w ramach bezskutecznej próby zdezawuowania wyroku Sądu Najwyższego w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 5 grudnia 2019 r.- pisze Piotr Mgłosiek, sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu.

Jaka będzie reakcja rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych i jego pomocników, gdy w najbliższych dniach inne sądy zaczną kierować w procesowym trybie do Kancelarii Sejmu żądania nadesłania list poparcia dla kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa?