Jacek Wakar

W zakończonym właśnie sezonie bywały znakomite przedstawienia, choć nieliczne. Zdominowały go rozgrywki pozakulisowe, spory o dyrektorów scen, wojny o pieniądze, nieśmiałe próby podważenia dotychczasowego ustroju teatralnego

Michał Zadara chce wystawiać klasykę do sześcianu. Czytać wielkie teksty po literach, akcentować każde słowo i pauzę. W przypadku „Fantazego” Juliusza Słowackiego w warszawskim Teatrze Powszechnym wygląda to zbyt często jak niezamierzona parodia

Świetna „Noc w Kosmosie” w Teatrze Horzycy w Toruniu: pod powierzchnią rewii dawnych przebojów czai się w niej gorzka fantasmagoria spod znaku Barei, Gogola i Konwickiego

Dzięki przenikliwej reżyserii oraz świetnemu aktorstwu Piotra Cyrwusa i Szymona Kuśmidra „Emigranci” Sławomira Mrożka czterdzieści lat po premierze objawiają piorunującą moc. Spektakl w Teatrze Polskim to jedna z najprzyjemniejszych niespodzianek warszawskiego sezonu

Miło, że warszawski Teatr Ateneum postanowił pochwalić się najmłodszym pokoleniem swoich aktorów. Szkoda, że zrobił to spektaklem tak zbytecznym jak „Nic się nie stało” w reżyserii Barbary Wiśniewskiej

„Msza za miasto Arras” Janusza Gajosa w Teatrze Narodowym w Warszawie to rzadkie w naszych czasach spotkanie z aktorstwem najczystszym, najbardziej ascetycznym, ogołoconym ze wszystkiego, co zbyteczne. Kogo poza Gajosem stać dziś na taki gest?

„Msza za miasto Arras” Janusza Gajosa w Teatrze Narodowym w Warszawie to rzadkie w naszych czasach spotkanie z aktorstwem najczystszym, najbardziej ascetycznym, ogołoconym ze wszystkiego, co zbyteczne. Kogo poza Gajosem stać dziś na taki gest?

Jest w Stanisławie Celińskiej coś, co godzi w zachwycie dla jej aktorstwa nawet najbardziej zwaśnionych zazwyczaj krytyków. Może radość wbrew wszystkim przeciwnościom, może pokonywanie własnych ograniczeń, może witalność na przekór wszystkim szarościom świata