Filip Memches

Radosław Sikorski ogłosił w mediach społecznościowych „smuteczek na patoprawicy” po wydarzeniach w Wenezueli, Serbii i Brazylii. Problem w tym, że polityczna rzeczywistość w każdym z tych krajów okazuje się znacznie bardziej skomplikowana niż internetowe plemienne podziały.

Gdy ważą się losy TVN, łatwo zapomnieć, że jeszcze niedawno role były odwrócone. Dziś to rząd Donalda Tuska sięga po argument ochrony mediów i interesu państwa, a prawica z nadzieją patrzy na amerykańskiego inwestora.

Rosja pozostaje zagrożeniem dla Polski, ale nie jest już głównym przeciwnikiem Stanów Zjednoczonych. Jeśli Zachód chce wpłynąć na przebieg wojny na Ukrainie, powinien znacznie uważniej przyjrzeć się roli Chin i ich wpływowi na Moskwę oraz Mińsk.

Cała Polska spiera się o serialową „Lalkę”, a tymczasem – skoro mowa o produkcjach Netfliksa – ja zabrałem się za oglądanie piątego sezonu serialu „Fauda”. Izraelski dreszczowiec to jedna z moich ulubionych produkcji ostatnich kilkunastu lat. Obejrzałem dopiero połowę nowych odcinków, ale to mi wystarczy, żeby odnieść się do istotnego wątku, który się przez nie przewija, bo dotyczy on bieżącej sytuacji międzynarodowej.

Władimir Putin porównał relacje międzynarodowe do łańcucha pokarmowego, w którym silniejszy pożera słabszego. Ta darwinistyczna wypowiedź rosyjskiego prezydenta pokazała sposób myślenia Kremla o Zachodzie: jego przewaga może być mniejsza, niż wynikałoby z bilansu sił.

Sprawy polskiej polityki wschodniej wywołują spory, których efektem bywają zaskakujące sojusze. Dość powszechny jest pogląd, że narastające w Polsce nastroje antyukraińskie są pokłosiem przekazów dnia serwowanych przez prawicę, zwłaszcza tę z okolic obu Konfederacji. Tymczasem również na lewicy daje o sobie znać chęć stawiania Ukraińców pod pręgierzem.

Czy demokracja w państwach sąsiadujących z Rosją powinna być dla Polski strategicznym priorytetem? Słowa Jana Rokity i Mateusza Morawieckiego podczas głośnego grilla inaugurującego stowarzyszenie Rozwój Plus wywołały burzę. Być może jednak warto potraktować je nie jako prowokację, lecz jako głos rozsądku.

Rozłam w PiS można odczytywać nie tylko jako walkę o przywództwo, lecz także jako spór o geopolityczny kierunek polskiej prawicy. Dla Jarosława Kaczyńskiego to problem znacznie poważniejszy niż utrata grupy Mateusza Morawieckiego.

Piotr Gontarczyk, historyk IPN kojarzony z prawicą, tym razem naraził się własnemu środowisku. Jego tekst o UPA i Wołyniu pokazuje, że próba zrozumienia cudzej pamięci historycznej bywa potrzebna. Ale od zrozumienia do usprawiedliwiania jest niebezpiecznie blisko.