Od czego zależy stosowanie ustawy o zwolnieniach grupowych

Ustawę o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników – zwaną ustawą o zwolnieniach grupowych – zobligowani są stosować wszyscy pracodawcy, jeżeli zatrudniają co najmniej 20 pracowników i chcą się z nimi rozstać tylko i wyłącznie z przyczyn, które leżą po stronie zakładu pracy. Ustawa ma także zastosowanie w przypadku, gdy pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników rozwiąże umowę o pracę choćby z jednym z nich, z przyczyn leżących tylko po stronie pracodawcy. Wynika to z art. 10 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż przepisy art. 5 ust. 3–7 i art. 8 (dotyczącego wypłacania odprawy pieniężnej) stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona dla zwolnień grupowych (art. 1 ustawy). Rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę za wypowiedzeniem z powodu likwidacji jego stanowiska pracy jest przesłanką do uznania, że jedyna przyczyna wypowiedzenia leży po stronie pracodawcy.

Do stanu zatrudnienia, od którego zależy stosowanie ustawy, wlicza się wszystkich pracowników zatrudnionych u pracodawcy, i to niezależnie od tego, czy podstawę stosunku pracy stanowi umowa o pracę, wybór, mianowanie, powołanie lub spółdzielcza umowa o pracę. Nie ma wątpliwości, iż należy także wliczyć pracowników zatrudnionych na umowach terminowych. Bez znaczenia jest również wymiar czasu pracy pracowników.