Odpowiednie ujęcie różnic inwentaryzacyjnych wymaga, aby przede wszystkim ustalić przyczyny ich powstania. Jeżeli ujawnione niedobory zostaną uznane za niezawinione, to będą odniesione w pozostałe koszty operacyjne. Jeśli zaś winę za taki stan ponosi zatrudniony, to braki trzeba ująć jako należność od pracowników. Zdarza się, że mimo zawartych umów o odpowiedzialności przedsiębiorcy nie uwzględniają tego przy rozliczeniu niedoborów. Takie postępowanie jest błędne i może skutkować problemami z fiskusem, ponieważ niezawinione niedobory ujmowane są w koszty uzyskania przychodów. W ten sposób dochodzi do zaniżenia podstawy opodatkowania. Przy rozliczaniu inwentaryzacji trzeba też uważać, aby różnice ująć we właściwych okresach i prawidłowo rozliczyć niedobory z nadwyżkami.
Błąd 1. Nieobciążenie odpowiedzialnych pracowników
Spółka produkuje mieszanki cementowe. Zgodnie z umową za zapasy odpowiedzialność materialną ponoszą pracownicy. W polityce rachunkowości wskazano, że dopuszczalne niewyjaśnione niedobory wynikające ze standardowych błędów, pomyłek itd. wynoszą 0,1 proc. wartości magazynu. W trakcie rocznej inwentaryzacji stwierdzono istotne niedobory cementu w silosach i w workach stanowiące ponad 5 proc. wartości zapasów. Spółka rozliczyła te niedobory jako uzasadnione w całości w pozostałe koszty operacyjne oraz podatkowo w koszty uzyskania przychodu.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.