Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w branży budowlanej. Wykorzystuje w niej urządzenia budowlane, które wynajmuje lub dzierżawi od innych podmiotów na podstawie podpisanych umów. Urządzenia, np. przesiewacze, kontenery sanitarne, instrumenty pomiarowe, klucze pneumatyczne, są własnością innych podmiotów – krajowych i zagranicznych.
Problem polegał na tym, czy od wynagrodzeń za korzystanie z tych urządzeń spółka musi pobierać podatek u źródła (w Polsce). Zdaniem spółki nie ma takiego obowiązku, bo wykorzystywane przez nią maszyny nie są urządzeniami przemysłowymi, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.) oraz w art. 12 ust. 3 umów o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami, Austrią i Szwecją.
Zgodnie z tym pierwszym przepisem podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Polski przychodów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego ustala się w wysokości 20 proc. przychodów. Przy opodatkowaniu takich przychodów należy jednak brać pod uwagę zapisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jak wynika z kolei z art. 12 ust. 1 przywołanych umów, należności licencyjne powstające w umawiającym się państwie i wypłacane osobie, mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim państwie. Art. 12 ust. 3 umów stanowi, że za należności licencyjne należy uznać m.in. należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.