Piąta, przedostatnia część komentarza do przepisów wprowadzających ustawę o KAS obejmuje nieuwzględnione w części czwartej przepisy ustawy o podatku akcyzowym. Dotychczas stosowanie wspomnianej ustawy pozostawało w gestii Służby Celnej oraz naczelników urzędów celnych i dyrektorów izb celnych.
Obecnie ustawodawca przeniósł te kompetencje przede wszystkim na naczelników urzędów skarbowych. Przy czym, w określonych przypadkach, organem właściwym jest również naczelnik urzędu celno-skarbowego. W praktyce oznacza to konieczność każdorazowego sprawdzenia, który z tych dwóch organów jest uprawniony do podejmowania określonych czynności w zakresie akcyzy. Jednocześnie skutkuje to bardzo rozbudowanymi zmianami w dotychczas obowiązujących przepisach.
W obszarze podatku akcyzowego warto jeszcze zwrócić uwagę na dążenie ustawodawcy do przerzucania na podatników negatywnych skutków niemożności dokonania weryfikacji lub rozliczeń w tym podatku. Jako przykład można wskazać nowelizację art. 41a ust. 7 ustawy o podatku akcyzowym, gdzie na podatnika nałożono obowiązek przekazania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego kopii dokumentu potwierdzającego złożenie zabezpieczenia akcyzowego w sytuacji, gdy teleinformatyczny system służący do obsługi przemieszczania wyrobów akcyzowych z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy nie funkcjonuje. Zabezpieczenie takie składa się do naczelnika urzędu celno-skarbowego, który podobnie jak naczelnik urzędu skarbowego jest organem KAS. Jednostki te nie wymienią się jednak samodzielnie informacjami, tylko ustawodawca żąda przedkładania stosownych dokumentów bezpośrednio przez podatników.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.