Wnikliwa analiza odpowiedzi Ministerstwa Finansów na pytanie DGP skłania do wniosku, że wykładnia przepisu przejściowego nie musi być tak profiskalna, jak wynikałoby to z tegorocznej interpretacji dyrektora KIS.
W artykule „Wolta fiskusa w sprawie kosztów usług niematerialnych” (DGP z 7 października 2024 r.) odnieśliśmy się do problemu odliczania historycznych kosztów usług niematerialnych i nagłej (być może jednostkowej) zmiany podejścia dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do obliczania limitu, do jakiego można rozpoznawać koszty historyczne (ponoszone do czasu uchylenia przepisu).
Z lektury przytoczonych interpretacji można wywieść dwa sposoby ustalenia, w jakiej wysokości jest dozwolone rozliczanie historycznych kosztów usług niematerialnych. Po ponownej, wnikliwej analizie odpowiedzi MF na pytanie DGP dochodzimy do wniosku, że możliwy jest jeszcze inny sposób rozumienia przepisu przejściowego, czyli art. 60 ust. 1 Polskiego Ładu (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.). Przypomnijmy, że zgodnie z tym przepisem podatnicy CIT, którzy przed końcem roku podatkowego rozpoczętego przed 1 stycznia 2022 r. nabyli prawo do odliczenia kosztów na podstawie art. 15e ust. 9 ustawy o CIT (kosztów usług niematerialnych), zachowują prawo do tego odliczenia po 31 grudnia 2021 r. w zakresie i na zasadach określonych w tym przepisie.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.