Rejestr podatników VAT coraz chudszy

Dla porównania, do końca lutego wykreślono z rejestru VAT ponad 22,3 tys. firm (patrz: „Nie ma dnia bez wykreślania firm”, DGP 45/2017).

Szef KAS odpowiedział też na inne pytania związane z wykreśleniami.

Takie niebezpieczeństwo jak najbardziej istnieje, ale uczciwi przedsiębiorcy mogą łatwo uniknąć ryzyka, jeśli zdecydują się na zakup od firmy, która wniosła kaucję gwarancyjną i znajduje się w związku z tym w specjalnym wykazie publikowanym w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Finansów. Jeżeli na dzień transakcji nabywca znajdzie w nim swojego kontrahenta, to o solidarnej odpowiedzialności nie ma mowy. Późniejsze usunięcie sprzedawcy z tego wykazu nie spowoduje objęcia nabywcy odpowiedzialnością podatkową (nie jest możliwe usunięcie z tego wykazu z datą wsteczną).

Nie mają prawa do odliczenia podatku naliczonego, co wynika wprost z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT. Jeśli natomiast niezarejestrowany podatnik wystawi fakturę z wykazaną na niej kwotą podatku, to powinien ją wpłacić do urzędu skarbowego, zgodnie z art. 108 ustawy o VAT.

Faktury wystawione przez podmiot nieistniejący nie stanowią podstawy do odliczenia wykazanego w nich podatku przez podatnika, który taką fakturę otrzymał (art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. ustawy o VAT).

Codziennie. Zainteresowany otrzymuje dzięki temu informację o statusie podatkowym danej firmy na dzień złożenia swojego zapytania. Alternatywnym rozwiązaniem jest złożenie wniosku do naczelnika urzędu skarbowego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego status danej firmy (taki dokument kosztuje 21 zł i powinien zostać wydany w ciągu siedmiu dni – red.).

Na zmiany w tym zakresie nie ma co liczyć. Podatnik, który zaprzestaje wykonywania czynności opodatkowanych, musi to zgłosić w urzędzie skarbowym. Skoro więc wykreślenie jest dokonywane w związku z wnioskiem podatnika, to nie ma uzasadnienia do wprowadzania obowiązku informowania o wykreśleniu w drodze decyzji administracyjnej (od której można byłoby się odwołać).

Tak, przy czym taki rejestr można rozumieć dwojako. W pierwszym przypadku jako centralne repozytorium, w którym analizowane są informacje o sprzedaży i zakupach podatników. Te fiskus otrzymuje na podstawie wystawionych faktur. W drugim przypadku CRF to centralne repozytorium samych faktur, które są rejestrowane już w chwili ich wystawienia. Pierwszy model CRF w zasadzie już funkcjonuje, dzięki szerokiemu wykorzystaniu danych przesyłanych co miesiąc przez podatników w formie jednolitego pliku kontrolnego. Jest on dla MF priorytetem i ciągle trwają prace nad dalszym rozwojem narzędzi do analizy zawartych w nim danych. Nad utworzeniem CRF rozumianego w drugi sposób nadal trwają prace analityczne. 

wiceministra finansów Mariana Banasia z 6 kwietnia 2017 r. na interpelację poselską nr 10866