Skoro minister zdrowia może sprawdzić, jaką receptę wypisał dany lekarz, to dlaczego minister spraw wewnętrznych i administracji nie miałby sprawdzić billingów dziennikarza, który napisał artykuł nie po jego myśli, bądź polityka opozycji, który go ustawicznie krytykuje? Dostęp do nich ma równie prosty, jak minister zdrowia do historii wypisanych recept. I jeśli nie napisze o tym na Twitterze (niedawno przemianowanym na X), to nikt się o tym nie dowie.
W zakończonej dymisją sprawie Adama Niedzielskiego dużo bardziej od samego ujawnienia danych lekarza poruszyło mnie dogłębne przeświadczenie ministra, że działał w pełni w zgodzie z prawem i w ramach przysługujących mu kompetencji. Skoro bowiem Ministerstwo Zdrowia ma dostęp do historii recept wystawianych przez lekarzy, to oczywiste jest, że ma do nich dostęp sam minister zdrowia.
Obawiam się, że pan minister nie jest w tym sposobie myślenia odosobniony. Podobnie może myśleć minister spraw wewnętrznych nadzorujący policję czy koordynator służb specjalnych, czy sami szefowie wszystkich trzyliterowych służb. Skoro służby te mają prawo sprawdzać, kto do kogo dzwonił czy esemesował i gdzie wówczas się znajdował, to oczywiste jest, że osobom stającym na ich czele również przysługuje dostęp do tych informacji. Każdy z nas powinien założyć, że jest inwigilowany. Nawet jeśli sam nie znajduje się na celowniku, to sprawdzany może być któryś z jego rozmówców. Jeśli służby w ciągu jednego roku sięgają po nasze dane telekomunikacyjne aż 1,8 mln razy, to powinniśmy przyjąć takie założenie.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.