Przysposobienie polega na dobrowolnym, uregulowanym prawem, uznaniu dziecka biologicznie obcego za własne. Jest to, innymi słowy, adopcja. Może jej podlegać tylko osoba małoletnia, czyli ta, która nie ukończyła 18 roku życia, i tylko dla jej dobra.
Przysposobić może osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych, jeżeli jej kwalifikacje osobiste uzasadniają przekonanie, że będzie należycie wywiązywała się z obowiązków przysposabiającego.
Przysposobić wspólnie mogą tylko małżonkowie. Przysposobienie następuje przez orzeczenie sądu opiekuńczego na żądanie przysposabiającego.
Do przysposobienia potrzebna jest zgoda przysposabianego, który ukończył lat trzynaście. Sąd opiekuńczy powinien wysłuchać przysposabianego, który nie ukończył lat trzynastu, jeżeli może on pojąć znaczenie przysposobienia.
Sąd opiekuńczy może, ze względu na szczególne okoliczności, orzec przysposobienie mimo braku zgody rodziców, których zdolność do czynności prawnych jest ograniczona, jeżeli odmowa zgody na przysposobienie jest oczywiście sprzeczna z dobrem dziecka.



Przez przysposobienie powstaje między przysposabiającym a przysposobionym taki stosunek, jak między rodzicami a dziećmi, zaś przysposobiony nabywa prawa i obowiązki wynikające z pokrewieństwa w stosunku do krewnych przysposabiającego.

WARTO ZAPAMIĘTAĆ
Przysposobienie dotyczy dziecka, którego nie jesteśmy biologicznymi rodzicami. Dlatego też do przysposobienia potrzebna jest zgoda rodziców przysposabianego, chyba że zostali oni pozbawieni władzy rodzicielskiej lub są nieznani albo porozumienie się z nimi napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody. Nie jest też potrzebna zgoda ojca, jeżeli jego ojcostwo zostało ustalone przez sąd, a władza rodzicielska nie została mu przyznana.
WARTO ZAPAMIĘTAĆ
Między przysposabiającym a przysposobionym powinna istnieć odpowiednia różnica wieku.
Katarzyna Rychter

Podstawa prawna
Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy – oddział 3 (Dz.U. nr 9, poz. 59 z późn. zm.).