Agnieszka Brzostek

Zmiana przepisów w 2016 roku spowodowała, że w Kodeksie pracy wyróżniamy teraz tylko trzy rodzaje umów o pracę – umowę na okres próbny, na czas określony i na czas nieokreślony.

Pracodawca może udzielić urlopu w wymiarze godzinowym, gdy liczba wolnych dni przysługujących jeszcze pracownikowi jest niższa niż wymiar czasu pracy w dniu, w którym będzie on korzystał z wypoczynku.  Ma to najczęściej miejsce przy pracy równoważnej lub zmianie etatu na pełny w trakcie roku kalendarzowego.

Za wypadek przy pracy zostanie uznane zdarzenie podczas 15-minutowej i godzinnej przerwy w pracy. Jednak za niefortunny incydent w czasie, gdy pracownik korzysta z wolnych godzin na załatwienie spraw osobistych, zatrudnionemu nie będą przysługiwać żadne świadczenia. 

Pracownik na urlopie macierzyńskim lub wychowawczym jest chroniony przez zwolnieniem, ale sam może wypowiedzieć umowę lub rozwiązać ją za porozumieniem stron.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu po wykazaniu się odpowiednim okresem zatrudnienia i zarejestrowaniu w urzędzie pracy.

Powołanie się na niewielkie różnice w wynagrodzeniach czy osobiste cechy pracownika (jego wysiłek czy zaangażowanie w wykonywaną pracę) zwalniają pracodawcę z zarzutu o dyskryminację i nierówne traktowanie pracowników w zakresie płac. 

Od 22 lutego 2016 r. w przypadku umów na czas określony obowiązuje zasada maksymalnie 33-miesięcznego okresu zatrudnienia terminowego u jednego pracodawcy. W listopadzie po raz upływają terminy angaży terminowych.