Marcin Szymankiewicz

X spółka z o.o. (zarejestrowany podatnik VAT czynny) świadczy usługi doradcze (wyłącznie usługi opodatkowane VAT). 2 kwietnia 2025 r. spółka kupiła od firmy Y (zarejestrowany podatnik VAT czynny) cztery garnitury i sześć garsonek (dalej: stroje służbowe). Cena jednostkowa stroju służbowego netto wynosiła 500 zł i odpowiada cenie rynkowej. Transakcja została udokumentowana fakturą wystawioną przez firmę Y na kwotę brutto 6150 zł (kwota netto: 5000 zł, VAT: 1150 zł) 2 kwietnia 2025 r. Spółka otrzymała ją tego samego dnia. Faktura nie zawierała wyrazów „metoda kasowa”. Spółka zapłaciła (ze środków obrotowych) za stroje służbowe 4 kwietnia 2025 r. przelewem na rachunek bankowy firmy Y figurujący na białej liście podatników VAT. Spółka zakupiła stroje służbowe dla pracowników recepcji w celu reklamy firmy, dlatego wszystkie są oznaczone na trwale jej logo (w widocznym miejscu). Właścicielem strojów służbowych pozostanie spółka, a w przypadku ustania stosunku pracy pracownicy są zobowiązani je zwrócić. 7 kwietnia 2025 r. zostały one przekazane pracownikom do nieodpłatnego używania podczas wykonywania obowiązków pracowniczych. Stroje służbowe nie stanowią odzieży roboczej w rozumieniu przepisów kodeksu pracy, a obowiązek ich używania wynika wyłącznie z wewnętrznych regulacji spółki jako pracodawcy. Przewidywany okres używania tych strojów służbowych przekracza rok, jednak spółka nie jest zainteresowana zaliczaniem ich do środków trwałych i chciałaby poniesione wydatki na zakup strojów służbowych odnieść jednorazowo w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Spółka rozlicza VAT i CIT na zasadach ogólnych, a VAT i zaliczki na CIT opłaca za okresy miesięczne. Jej rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. Jak spółka powinna rozliczyć wydatki poniesione na zakup tych strojów służbowych oraz ich przekazanie do używania pracownikom na gruncie VAT, CIT (koszty uzyskania przychodów) i PIT (obowiązki płatnika)?

Przedsiębiorca (podatnik VAT czynny) prowadzi sklep internetowy, w którym sprzedaje m.in. dywany, pościel, ręczniki, meble. 14 marca 2025 r. otrzymał on od klienta indywidualnego na rachunek bankowy zaliczkę w wysokości 2460 zł na poczet krajowej dostawy kanapy. Sprzedaż została zaewidencjonowana 14 marca 2025 r. i udokumentowana paragonem fiskalnym na kwotę brutto 2460 zł, w tym VAT: 460 zł. Dostawa zamówionej kanapy jest przewidziana na kwiecień 2025 r. Przedsiębiorca rozlicza PIT na zasadach podatku liniowego, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów metodą kasową. Nie wybrał on ani kasowej metody VAT, o której mowa w art. 21 ustawy o VAT, ani kasowego PIT. Przedsiębiorca rozlicza VAT i PIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Pomiędzy sprzedawcą a klientem nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak przedsiębiorca powinien rozliczyć VAT i PIT od otrzymanej zaliczki za kanapę?

Gmina posiada targowisko miejskie, którym samodzielnie zarządza. Na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pobiera opłatę targową od wszystkich handlujących na jej terenie. Opłata ta jest daniną publiczną, pobieraną niezależnie od należności za korzystanie z powierzchni handlowych targowiska. Wstęp na targowisko jest ogólnodostępny, a możliwość prowadzenia sprzedaży na nim zależy od uiszczenia opłaty targowej ustalonej uchwałą rady miejskiej. Na powierzchni handlowej targowiska znajdują się:zadaszone stanowiska handlowe do sprzedaży mobilnej, gdzie zainteresowane podmioty mogą prowadzić sprzedaż wyłącznie pod warunkiem uiszczenia opłaty targowej orazod 1 marca 2025 r. także zadaszone wiaty handlowe, gdzie prowadzona jest sprzedaż stała.Wiaty udostępniane są zainteresowanym podmiotom na podstawie umów dzierżawy. Gmina będzie pobierać ustalony w umowie czynsz dzierżawny, przy czym dzierżawca jest zobowiązany także do uiszczenia opłaty targowej.Zawarcie umowy dzierżawy wiaty nie jest obowiązkowe. Oznacza to, że jeśli umowa nie zostanie zawarta, w dalszym ciągu możliwe jest zajęcie przez sprzedawcę stanowiska handlowego bez uiszczenia czynszu dzierżawnego, pod warunkiem że są dostępne wolne stanowiska. Z tytułu umów dzierżawy gmina (jako podatnik VAT czynny) wystawia na rzecz handlujących faktury oraz rozlicza podatek należny, który wykazuje w składanych plikach JPK V7M. Czynsz najmu wiat jest rozliczany miesięcznie (miesiące kalendarzowe) i wynosi 300 zł netto. Termin jego płatności czynszu jest określony z góry i przypada na 20. dzień danego miesiąca.Od 1 marca 2025 r. umowę dzierżawy wiaty zawarła firma Y (podatnik VAT czynny). Gmina 10 marca 2025 r. wystawiła na rzecz firmy Y fakturę za czynsz dzierżawny za marzec 2025 r. na kwotę 369 zł (w tym VAT: 69 zł). Firma Y opłaciła ją 17 marca 2025 r. przelewem na rachunek bankowy gminy. Pomiędzy gminą a firmą Y nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak gmina powinna rozliczyć VAT od dzierżawy wiaty firmie Y za marzec 2025 r.?

Przedsiębiorca (podatnik VAT czynny) w 1990 r. kupił budynek, który był oddany do użytku w tym samym roku. Od kwietnia 1997 r. był on wykorzystywany przez przedsiębiorcę do czynności opodatkowanych VAT i był ujęty w ewidencji środków trwałych. Budynek nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności zwolnionej z VAT. Pierwsze zasiedlenie tego budynku odbyło się w 1990 r. W latach 2022–2024 przedsiębiorca odliczał VAT od rozbudowy i przebudowy poddasza. Z powodu problemów zdrowotnych przedsiębiorcy inwestycja ta nie została zakończona i oddana do użytkowania. Wydatki na rozbudowę i przebudowę poddasza były wyższe niż 30 proc. wartości początkowej budynku i stanowią nakłady na ulepszenie budynku w rozumieniu ustawy o PIT. 28 lutego 2025 r. przedsiębiorca zakończył prowadzenie działalności gospodarczej i złożył druk VAT-Z. Czy towary wykorzystane do zaniechanej inwestycji powinny być wykazane w remanencie likwidacyjnym sporządzanym na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o VAT?