Odpowiedź: W przypadku rozwiązania stosunku pracy w trakcie roku kalendarzowego z przyczyn innych niż likwidacja pracodawcy pracownikowi, który przepracował okres uprawniający do uzyskania dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej, świadczenie to należy wypłacić nie później niż do 31 marca roku następującego po roku, za który ono przysługuje. Oznacza to, że w opisanej sytuacji dopuszczalna jest wypłata trzynastki w terminie przewidzianym dla wszystkich pracowników, a więc w pierwszym kwartale następnego roku kalendarzowego, który – w odniesieniu do wynagrodzenia za 2025 r. – upływa 31 marca 2026 r.

Nabycie uprawnień

Zasady nabywania prawa, ustalania wysokości oraz wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla pracowników jednostek sfery budżetowej określają przepisy ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (dalej: u.d.w.r.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w.r. pracownik nabywa prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego.

Natomiast pracownik, który nie przepracował pełnego roku, uzyskuje prawo do tego świadczenia w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy (art. 2 ust. 2 u.d.w.r.).

Przepisy przewidują również wyjątki od wymogu przepracowania co najmniej 6 miesięcy. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.d.w.r. warunek ten nie ma zastosowania m.in. w razie rozwiązania stosunku pracy w związku z:

  • przejściem na emeryturę lub rentę, w tym rentę z tytułu niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo świadczenie rehabilitacyjne,
  • przeniesieniem służbowym, powołaniem lub wyborem,
  • likwidacją pracodawcy albo zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy,
  • likwidacją jednostki organizacyjnej pracodawcy lub jej reorganizacją.

Termin wypłaty

Kwestia terminu wypłaty trzynastki została uregulowana w art. 5 u.d.w.r. Zgodnie z tym przepisem dodatkowe wynagrodzenie roczne wypłaca się z wyodrębnionych na ten cel środków na wynagrodzenia nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Termin ten ma charakter maksymalny, co oznacza, że pracodawca może wypłacić trzynastkę wcześniej.

Likwidacja pracodawcy

Odrębny termin przewidziano wyłącznie w sytuacji rozwiązania stosunku pracy w związku z likwidacją pracodawcy. W takim przypadku trzynastkę należy wypłacić w dniu rozwiązania stosunku pracy (art. 5 ust. 3 u.d.w.r.), co wynika z faktu definitywnego ustania bytu pracodawcy i konieczności rozliczenia wszystkich należności wobec pracowników.

Ważne

Jeżeli stosunek pracy ulega rozwiązaniu w trakcie roku z innych przyczyn niż likwidacja pracodawcy, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że wypłata trzynastki powinna nastąpić w dniu rozwiązania umowy. Pracownik zachowuje prawo do świadczenia, jednak jego wypłata następuje w ustawowym terminie, tj. do 31 marca następnego roku. ©℗

Podstawa prawna

art. 2 i 5 ustawy z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 560)