Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia za okres co najmniej 3 miesięcy? Może go czekać: grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jest projekt

więzienie prawo więzień
shutterstock
11 listopada 2024

Jeżeli osoba będąca zobowiązana do wypłaty wynagrodzenia za pracę, obowiązku tego nie wykonuje przez okres co najmniej 3 miesięcy, będzie podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo nawet pozbawienia wolności do lat 2. Zmienią się przepisy w Kodeksie Karnym na korzyść pracowników.

Minimalne wynagrodzenie w UE

Do 15 listopada 2024 r. Polska miała wyznaczony czas na wdrożenie do polskiego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2041 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w Unii Europejskiej (Dz. Urz. L 275 z 25.10.2022 r., str. 33). Już wiadomo, że to się nie stanie, ale trwają prace nad projektem ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (numer projektu: UC62). Projekt ma zmienić wiele przepisów, szczególnie w zakresie wynagrodzenia z pracę, oczywiście na korzyść pracowników. Nowe przepisy głównie mają na celu doprecyzowanie istniejących już regulacji, wprowadzenie bardziej sprawiedliwego i przejrzystego kształtu minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz minimalnej stawki godzinowej, ale też zaostrzenie kar względem pracodawców za wykroczenia i przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową.

Kodkes Karny i przestępstwa przeciwko osobom wykonującym pracę zarobkową

W związku z wdrożeniem dyrektywy ma się zmienić m.in. ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 17, dalej: KK). Ten akt prawny reguluje czym jest przestępstwo. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem.

  • Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą.
  • Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc.

W KK zostały też sformułowane przestępstwa przeciwko osobom wykonującym pracę zarobkową. Zatem nie tylko Kodeks pracy reguluje możliwe kary dla pracodawców w związku z naruszeniem obowiązków pracowniczych ale też KK. Oczywiście wykroczenia przeciwko prawom pracownika ujęte w Kodeksie pracy mają zupełnie inny charakter i nie są zagrożone karą pozbawienia czy ograniczenia wolności, a karami finansowymi i to nawet do 45 000 zł.

Ściganie wszystkich przestępstw ujętych w rozdziale XXVIII KK następuje w trybie publicznoskargowym z urzędu, oznacza to, że postępowania są wszczynane i prowadzone przez organy ścigania (np. policję lub prokuraturę).

Ważne

Co ważne, niektóre przepisy w rozdziale XXVIII KK nie odnoszą się tylko do pracowników, zatrudnionych w ramach stosunku pracy, ponieważ chodzi ogólnie o osoby zatrudnione – wykonujące pracę zarobkową, która podejmowana jest celem uzyskania korzyści materialnej – zarobku. W pewnych przypadkach KK chroni więc osoby zatrudnione na różnych podstawach prawnych, nawet cywilnoprawnych, a nie tylko prawno-pracowniczych.

Złośliwe lub uporczywe naruszanie praw pracownika

Za złośliwe lub uporczywe naruszanie naruszanie praw pracownika wynikających ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego grozi:

  • grzywna,
  • kara ograniczenia wolności,
  • pozbawienie wolności do lat 2.

Za popełnienie tego przestępstwa odpowiada osoba, która wykonuje czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, może to być np. pracodawca czy osoba, która wykonuje w jego imieniu czynności, menager, kadrowa, główny księgowy. Trafnie określił to SN w wyr. z 17.1.2017 r. (WA 18/16) wskazując, że: "uporczywość uzewnętrznia się natrętnymi, sekwencyjnymi czy powtarzalnymi zachowaniami (…) złośliwość objawia się w niemożliwej racjonalnie do umotywowania woli zaszkodzenia pracownikowi, perfidnym zachowaniu, dokuczeniu mu, poniżeniu, wyrządzeniu krzywdy". Przyjmuje się, że zachowanie jest uporczywe, gdy jest ciągłe i długotrwałe, gdy trwa co najmniej 3 miesiące. Złośliwość może zaś być incydentalna.

Kara za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia: grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

Projektodawca zaproponował, aby zmienić przepis art. 218 KK, w ten sposób, aby dodać §1b, który będzie sankcjonował niezgodne z prawem zachowanie pracodawcy, który uporczywie będzie naruszał prawo prawo pracownika do otrzymania wynagrodzenia za swoją pracę. Jak dokładnie ma brzmieć nowy przepis? Proponuje się taką regulację: art. 218 § 1b KK: Osoba określona w § 1a [zatem osoba wykonująca czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych], która będąc zobowiązana do wypłaty wynagrodzenia za pracę, obowiązku tego nie wykonuje przez okres co najmniej 3 miesięcy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”. Jak wskazuje się w uzasadnieniu do projektu ustawy:

Zgodnie z art. 13 dyrektywy państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń praw i obowiązków objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, jeżeli te prawa i obowiązki przewidziano w prawie krajowym lub w umowach zbiorowych. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W związku z powyższym projekt ustawy (art. 24 i 26) zawiera przepisy zmieniające Kodeks karny oraz Kodeks pracy, wprowadzające nowy typ przestępstwa oraz nowy typ wykroczenia, które związane są z naruszeniem prawa pracownika do wynagrodzenia za pracę, a także przewidujące naliczanie odsetek za nieterminowe wypłacenie należnych pracownikom wynagrodzeń. Odpłatność i wypłata pracownikowi wynagrodzenia jest istotą stosunku pracy. Stosownie do art. 94 pkt 5 Kodeksu pracy, terminowe i prawidłowe wypłacanie pracownikom wynagrodzeń jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy. Obowiązek ten powinien być bezwzględnie egzekwowany. Istnieje zatem potrzeba szczególnej ochrony prawa do wynagrodzenia za pracę i wprowadzenia nowych instrumentów prawnych, które wzmacniałyby tę ochronę. Celem nowo utworzonych regulacji jest wzmocnienie ochrony prawa do wynagrodzenia, a podstawą jego realizacji wypłata minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Sprawca przestępstwa

Sprawcą przestępstw określonych w art. 218 KK może być tylko osoba wykonująca czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych (przestępstwo indywidualne właściwe). Zasadnicza wątpliwość dotyczy tego, czy podmiotem może być tylko pracodawca lub osoba działająca w jego imieniu, czy również inne osoby wykonujące czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, niezwiązane z zakładem pracy, w którym zatrudniony jest pracownik (tak słusznie podkreśla się w literaturze przedmiotu: A. Grześkowiak, K. Wiak (red.), Kodeks karny. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2024 r./ Legalis/el). Na gruncie nowego przepisu, który ma być dodany do KK, wydaje się, że przestępstwo to będzie mógł popełnić nie tylko pracodawca, ale i np. kadrowa, mająca upoważnienie do robienia przelewów wynagrodzenia czy też dział księgowości.  

Na ostateczny kształt przepisów wdrażających dyrektywę musimy jednak jeszcze poczekać, bo nie wydaje, aby weszły w życie szybciej niż w 2025 r.

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.)

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 17)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2041 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2022 r., str. 33)

Projekt ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (numer projektu: UC62)

Autopromocja
381367mega.png
381364mega.png
381208mega.png
Źródło: gazetaprawna.pl

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.