Kiedy podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i macierzyńskiego będą inne mimo braku przerwy między okresami ich pobierania [Poradnia ubezpieczeniowa]

Podstawę wymiaru zasiłku obliczamy zgodnie z zasadami zawartymi w ustawie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa). W myśl art. 36 ust. 1 ustawy zasiłkowej podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego pracownikowi stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Jeśli pracownik zatrudniony jest krócej niż rok, podstawę ustala się odpowiednio z mniejszej liczby miesięcy kalendarzowych. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie, ustala się poprzez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez pracownika w okresie 12 miesięcy przed niezdolnością do pracy przez 12. Gdy pracownik pracował krócej, odpowiednio należy uzyskane wynagrodzenie podzielić przez mniejszą liczbę miesięcy. Wynagrodzeniem w rozumieniu ustawy jest przychód ze stosunku pracy, który stanowił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe. Do podstawy wymiaru zasiłku, w zależności od zasad jego wypłacania, mogą wchodzić także różnego rodzaju premie, nagrody, dodatki. Odprowadzenie od składnika wynagrodzenia składek nie oznacza automatycznie, że zostanie on uwzględniony w podstawie wymiaru zasiłków. Ustawa zasiłkowa bowiem przewiduje kilka wyjątków. Zgodnie z art. 41 ust. 1 przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania tego zasiłku zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych pracy lub przepisami o wynagradzaniu, jeżeli są one wypłacane za okres pobierania tego zasiłku.