Koszt położenia kostki można pokryć z funduszu rehabilitacji

Rozpatrywał on skargę pracodawcy, który budował bazę wypoczynkową w Zakopanem i w ramach tej inwestycji wydał 25 tys. zł z konta ZFRON na pokrycie kosztu położenia kostki brukowej na przylegającym do niej parkingu. Następnie zwrócił się do naczelnika urzędu skarbowego o zaświadczenie uznające ten wydatek za pomoc de minimis, ale ten odmówił jego wydania. Ta decyzja została utrzymana w mocy przez dyrektora izby skarbowej, do którego pracodawca złożył zażalenie. Obydwa organy argumentowały, że baza wypoczynkowa ma być dostępna dla wszystkich pracowników, a więc nie tylko tych niepełnosprawnych stanowiących 60 proc. kadry. Dlatego pokryciu ze środków ZFRON mogłaby podlegać tylko część poniesionego wydatku proporcjonalna do ich liczby. Fiskus twierdził też, że wydatek był niecelowy i nieoszczędny, bo parking nie miał jakichkolwiek udogodnień czy szczególnych rozwiązań technicznych dostosowujących go do potrzeb niepełnosprawnych pracowników.

Pracodawca złożył skargę do WSA w Łodzi, jednak została ona oddalona, o czym pisaliśmy w DGP („Położenia kostki na parkingu nie można sfinansować z funduszu rehabilitacji”, nr 227/22). Sąd podzielił bowiem stanowisko organów niższej instancji, że pracodawca powinien zawnioskować o wydanie zaświadczenia w stosunku do takiej części wydatku, jaki procent zatrudnionych osób ogółem stanowią niepełnosprawni pracownicy. Dodał również, że aby dany wydatek mógł zostać uznany za celowy i w związku z tym sfinansowany ze środków ZFRON, musi odpowiadać potrzebom osób niepełnosprawnych i przyczyniać się do zmniejszania ich ograniczeń zawodowych. Zaś sporny wydatek nie spełnia tego wymogu.