Od 2017 r. liczba osób, które nie są rodzicem niepełnosprawnego dziecka, ale otrzymują świadczenie pielęgnacyjne, zwiększyła się o 95 proc.
Coraz więcej osób zajmujących się członkiem rodziny, który stał się niepełnosprawny w dorosłym życiu, ma dość czekania na to, aż zostanie zrealizowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego (TK) z 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), i stara się wyegzekwować swoje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W tym celu osoby te odwołują się od decyzji odmawiającej pomocy finansowej i to otwiera im drogę do uzyskania wsparcia. Samorządowe kolegia odwoławcze (SKO) oraz wojewódzkie sądy administracyjne (WSA) stosują bowiem wprost wyrok trybunału i orzekają na korzyść opiekunów.
TK o różnicowaniu pomocy
Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie, która rezygnuje z pracy lub jej nie podejmuje, aby zajmować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Od 2013 r. podstawowym warunkiem uzyskania tej formy wsparcia – zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.) jest to, aby dysfunkcja zdrowotna krewnego powstała, zanim skończył on 18 lat lub 25 lat (jeśli było to w trakcie nauki).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.